Κατεβήκαμε στην παραλία με τα «μπανιερά» μας! Το κύμα των προηγούμενων ημερών είχε ξεβράσει αρκετά αντικείμενα (σκουπίδια, ξύλα κλπ..) τα οποία όμως δεν μας εμπόδισαν ιδιαίτερα, εάν εξαιρέσεις βέβαια την οφθαλμική μας αισθητική. Άλλωστε έχουμε συνηθίσει την «επιμελή» καθαριότητα ως αναλογική συνευθύνη!
Σηκώνεσαι ας πούμε το πρωί, κοιτάς στον καθρέφτη και λες…
– Πως είσαι έτσι βρε καραγκιόζη;;.. Ξύρισμα θέλεις!
Ή ξεκινάς να πας στη δουλειά και.. μέσα στη χαρά και την ευγένεια φωνασκείς προσφωνώντας τον διπλανό οδηγό..
– Πού πας βρε καραγκιόζη; Με λάδι το πήρες;
Μετά του ήχου φυσικά της παρατεταμένης κόρνας, συνοδευτικώς βεβαίως βεβαίως!
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά η αρχή κάθε νέου έτους μου δημιουργεί μια προσδοκία! Μια ελπίδα βρε παιδί μου ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα! Μια επαλήθευση της προσδοκίας που το μυαλό μου δημιούργησε! Θαρρώ ότι το νέο έτος…
Οι λιγοστές ανάγκες, βιολογικές και μη, καλύπτονταν κατά συντριπτικό ποσοστό από ιδιοκαλλιέργεια οπότε, ήταν σχετικά εύκολο να ιεραρχηθούν. Πρώτα φροντίζαμε να έχουμε τροφή (φαγητό και νερό) και ακολούθως την αποπληρωμή των οικιακών λογαριασμών (φως, ύδρευση, τηλέφωνο)… ό,τι απέμενε, μετά την αποταμίευση, την ένδυση, την υπόδηση κλπ.. μοιραζόταν στις εναπομένουσες ανάγκες όπως η διασκέδαση (κανένα πανηγύρι δηλαδή..!) Παραδοσιακά, τέτοια εποχή, επισκεπτόμασταν τα “Κιόνια” συνδυάζοντας ψώνια και διασκέδαση, το τερπνόν μετά του ωφελίμου!
