Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Αυτή ίσως είναι η γοητεία του τόπου μας. Αυτή η διαρκής αμφιταλάντευση. Είμαστε ένας λαός που δηλώνει Ορθόδοξος «μέχρι κόκκαλο», αλλά καταναλώνει Χριστούγεννα με όρους Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Θέλουμε τη λάμψη και την οργάνωση του καθολικισμού στολισμένη στο τρενάκι της πλατείας, αλλά αναζητάμε την αλήθεια μας στην απλότητα ενός ορεινού χωριού.
Ο Φίλος μας χωρίς να έχει ιδέα τι τον περίμενε, μπήκε στο χώρο του συνεργείου και πολύ γρήγορα βρήκε το ανταλλακτικό για το αυτοκίνητό του. Πριν προλάβει όμως να βγει του επιτέθηκαν τα σκυλιά! Άρχισε να τρέχει με μεγάλες δρασκελιές σε έντονο ρυθμό στον εσωτερικό χώρο του συνεργείου προσπαθώντας να αποφύγει τη μανιώδη καταδίωξή τους.
Η νοοτροπία βέβαια είναι διαχρονική και μου θύμισε έντονα έναν πρώην δήμαρχο Αθηναίων κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Στην προσπάθειά του να διαχειριστεί παρομοίως σε υπερθετικό βαθμό το παγκάρι του δήμου, ανακάλυψε μαζί με έναν ομόσταυλό του δήμαρχο Σπάρτης, πως δεν είχε υπογραφεί η σύμβαση λήξης του πελοποννησιακού πολέμου!
Πεδίο «επένδυσις» δόξης λαμπρόν!!! Τότε βλέπετε δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα τις «αναπτυξιακές διαδημοτικές επιχειρήσεις»!
Σε ελεύθερη μετάφραση είναι κάτι σαν το «οικογενειακό excel» όπου προβλέπει πόσα λεφτά αναμένεται να εισπραχθούν (φόροι, επιδοτήσεις, δάνεια κ.λπ.) και πού θα ξοδευτούν (μισθοί, συντάξεις, επενδύσεις, άμυνα, υγεία, παιδεία κ.λπ.). Είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση αυτοδεσμεύεται για το πώς σκοπεύει να διαχειριστεί το δημόσιο χρήμα την επόμενη χρονιά.
Πιο ποιητικά θα μπορούσαμε να πούμε πώς είναι η προσπάθεια να βάλει κανείς τάξη στα όνειρα και μέτρο στις ανάγκες ενός ολόκληρου λαού.
Φαντάστηκα τον παπά να κλειδώνει το παγκάρι και να ψάλλει με παθιασμένο ένστικτο…
«Ου κλέεεεψεις, αλλά βάλε το κέρμα σωστάαααα μέσαααά αααάά, γιατί ο Θεός βλέπει κι εγώ μετράωωωωω ωωω ωωΩ!!!».
Σκέφθηκα τον Γκρούεζα όπου αντί για γίδια δηλώνει στρέμματα στον ΟΠΕΚΕΠΕ!
«Δεν είναι κλοπή, είναι συνεισφορά στη φωτοσύνθεση»,
θα απαντούσε με χαμόγελο όταν τον ρωτούσαν!
