Με θυμάμαι ως παιδί, όσο μπορώ τουλάχιστον, τέτοια εποχή να μετρώ τις ώρες κάτω από τους βαριούς πολυελαίους της Aγίας Παρασκευής στη Γονούσσα. Η Μεγάλη Εβδομάδα στο μυαλό μου ήταν μια παράξενη εισβολή του πένθους μέσα στην άνοιξη. Θυμάμαι εκείνη…
Είναι μέρες που η κούραση σε καταβάλλει, που δεν αντέχεις άλλο, που τα νεύρα επιβάλλουν τη φωνή ως βήμα για την επιβίωση! Εκείνες τις ημέρες, εκείνος που φωνάζει μάλλον βοήθεια ζητά! Μα… δεν ξέρει πώς να το εκφράσει! Ξέρετε τώρα,…
Κρύο και μουντό πρωινό, η βροχή χτυπούσε με μανία πάνω στα ξύλινα παντζούρια κάνοντας τον μπάρμπα Χρήστο να σφίγγει με δύναμη τη μάλλινη κουβέρτα επάνω του. Το κρύο μέσα στην κάμαρη ήταν αρκετό κι εμπόδιζε τα βλέφαρα να κλειδώσουν ώστε…
Έχει όμως και κενό, κενό που προσπαθεί να το γεμίσει στον ψυχολόγο. Του λένε άγχος, πίεση, burnout και είναι όλα σωστά. Κανείς όμως δεν του λέει το πιο απλό.. ότι ξεριζώθηκε!
Άλλαξε ζωή χωρίς να το θέλει. Έφυγε θαρρώντας πως θα ζήσει καλύτερα, αλλά παλεύει για να επιβιώσει.
Ήταν κάμποσα χρόνια πριν όπου ως μαθητής μετέβηκα από την 1η στη2α λυκείου με όλα τα συμπράγκαλά μου. Μάλιστα ετότενες είχαμε αλλάξει θυμάμαι κάμποσους καθηγητές συμπεριλαμβανομένου κι αυτού της φυσικής. Την πρώτη μέρα της χρονιάς ο νέος καθηγητής μας συστήθηκε. Ακολούθως βάλθηκε να μας γνωρίσει ρωτώντας τόσο το όνομά μας όσο και τη δουλειά του πατέρα μας.
Αρχικά μελετήσαμε την κατάστασή του και άμεσα αρχίσαμε τις εργασίες αποκατάστασης. Ο μικρότερος ξεμπέρδευε την ουρά, ο μεσαίος μπάλωνε με ταινία τις τρύπες και ο μεγαλύτερος, εγώ δηλαδή, επιδιόρθωνε τα ζύγια. Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το μυαλό μου ταξίδεψε για ακόμα μια φορά στα παιδικά μου χρόνια….
