Δεκαπενταύγουστος. Πρωινό ξύπνημα βιβλιαράκι κι αγκαλιά την πολυθρόνα. Ευτυχώς φέτος ο κύριος ή μάλλον η Παναγιά ή κάποια αόρατη δύναμη τέλος πάντων έβαλε το χεράκι της κι έχουμε δροσούλα. Ανοίγω λοιπόν την πρώτη σελίδα, τη δεύτερη, μια γουλιά καφέ και….…

Κάθε εποχή έχει τις συνάξεις της. Άλλοι μαζεύονται στις πλατείες, άλλοι στα καφενεία, άλλοι στα μπαράκια και τα τσιπουράδικα κι άλλοι, καθώς φαίνεται, στα συνεργεία. Εκεί όπου τα απορριμματοφόρα, κουρασμένα από τον χρόνο και τα χιλιόμετρα, περιμένουν υπομονετικά τη σειρά…

Γκρίνια, γκρίνια, γκρίνια… Τι γκρινιάζετε μωρέ; Λίγα σκουπίδια έχουν μείνει αμάζευτα. Θα περάσει κι αυτό, μόλις μπείτε κι εσείς στον «ντορβά»! Βγήκατε όξω καλοκαιριάτικα και σκούζετε… Εδώ έχουμε κάμει πολιτισμό!! Απολίτιστοι! Ε! Απολίτιστοι! Έχουμε έργο, έχουμε χώρο να κορδωθούμε και…

– «Ξέρεις ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια κυρία και μια πλανόδια πωλήτρια λουλουδιών;» – «Όχι» – «Ο τρόπος που της φέρονται οι άλλοι!» Δεν θυμάμαι αν αυτές ήταν οι ακριβείς λέξεις του Μπέρναρντ Σω, ξέρω όμως ότι αυτή…

Παρασκευή απόγευμα, από εκείνα τα απογεύματα που η θάλασσα μοιάζει να ανήκει ακόμη στους ανθρώπους κι όχι στην πολυκοσμία τ’ Αυγούστου. Παρότι μένω σχετικά κοντά, σπάνια καταφέρνω να κατέβω για ένα απογευματινό μπάνιο, ετούτο το δειλινό όμως τα κατάφερα. Περπάτησα…