Η χαμηλή εμπιστοσύνη δεν είναι επικοινωνιακό πρόβλημα, είναι δομική ένδειξη ότι οι πολίτες δεν βιώνουν τους θεσμούς ως ουδέτερους και προβλέψιμους άλλα ως εργαλεία στη διάθεση της κάθε πολιτικής εξουσίας. Η δημοκρατία σε αυτή την περίπτωση, μετατρέπεται σε διαδικασία συμμόρφωσης και όχι σε κοινό εγχείρημα λειτουργίας του κράτους.

Γύρισε και κάθισε στο τραπέζι που βρισκόταν δίπλα του. Πήρε στα χέρια το παλιό ράδιο που του είχε φέρει ο ξάδερφος από την Αθήνα. Το άνοιξε, το κούνησε λίγο ώστε οι μπαταρίες να πάνε στη θέση τους και να δώσουν ρεύμα. Ο χαρακτηριστικός ήχος «των κουδουνιών του κοπαδιού» ξεπήδησε από το ηχείο κι ακολούθησε ο εθνικός ύμνος. Ο μπάρμπα Χρήστος περίμενε την πρόγνωση του καιρού..

Τελικά στην Ελλάδα οι νόμοι είναι σαν τα «Prêt-à-porter» ρούχα… οι πολλοί στριμώχνονται στα νούμερα που τους δίνουν. Οι εκλεκτοί όμως έχουν πάντα τον ράφτη στο εκάστοτε υπουργικό ή δημοτικό συμβούλιο ώστε να τους εξασφαλίζει την απαραίτητη άνεση κινήσεων, ειδικά όταν η ξεδιαντροπιά απαιτεί μεγάλες δρασκελιές και ενέχει κινδύνους θέασης των οπισθίων.

Έχει όμως και κενό, κενό που προσπαθεί να το γεμίσει στον ψυχολόγο. Του λένε άγχος, πίεση, burnout και είναι όλα σωστά. Κανείς όμως δεν του λέει το πιο απλό.. ότι ξεριζώθηκε!

Άλλαξε ζωή χωρίς να το θέλει. Έφυγε θαρρώντας πως θα ζήσει καλύτερα, αλλά παλεύει για να επιβιώσει. Αντάλλαξε τον ουρανό με ταβάνι και το χώμα με άσφαλτο. Έγινε σύγχρονος, πριν γίνει ευτυχισμένος. Κάπως έτσι, το χωριό έχασε έναν άνθρωπο κι η πόλη κέρδισε ακόμη έναν κουρασμένο.

Σε όλο τούτο εδώ τον θίασο εν τέλει μπαίνουν κι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές! Οι αγροτοσυνδικαλιστές και οι πολιτικοί που τους εκπροσωπούν. Άνθρωποι που χρόνια τώρα ανεβαίνουν σε καρότσες, πιάνουν μικρόφωνα, υπόσχονται «αγώνες» και «δικαίωση». Τελικά, τι κάνουν; Διαπραγματεύονται… την κοροϊδία.  Ο ένας κοιτάει να βγει βουλευτής, ο άλλος να μπει σε «λίστα», ο τρίτος να κρατήσει το μαγαζί του συνδικάτου.