«Δεν μπορεί…;;» σκέφθηκε! «Έχουμε την καλύτερη γλώσσα! Θα υπάρχει σίγουρα μια και μόνο μια λέξη που θα υποκαθιστά ολόκληρη τη φράση… ..σύγχρονος άνθρωπος που επιβιώνει στη σύγχρονη κοινωνία..»!
Άφησε το στυλό από τα χέρια της. Παραμέρισε μέχρι εξάλειψης την αγγλική γλώσσα από το μυαλό κι άρχισε να ψάχνει στη μνήμη της για τη μία και μοναδική λέξη! Τη μία λέξη που θα έκανε τη διαφορά!
Εκείνη την εποχή λοιπόν πατούσαν τα σταφύλια, είτε με τα πόδια, είτε έπρεπε να τα μεταφέρουν σε κάποιο παρακείμενο πατητήρι. Ο Μπαρμπαγιάννης είχε «μυριστεί» την ευκαιρία κι είχε κατασκευάσει ένα αυτοσχέδιο φορητό πατητήρι. Ένα πατητήρι που έσερνε με το χιλιοταλαιπωρημένο του τρακτέρ από σπίτι σε σπίτι. Ένα πατητήρι που του απέδιδε ένα επιπλέον μεροκάματο στο κοπιαστικό ετήσιο εισόδημά του. Στην αρχή το χρησιμοποίησε για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του χωριού, αλλά σταδιακά η φορητή του επιχείρηση απέκτησε φήμη.
Η Ελλάδα έχει υψηλό δείκτη δημοκρατίας (8,07), αλλά αρνητικό MCR (−290/1εκ. ενήλικες). Αυτό σημαίνει ότι ως κοινωνία δεν παράγει νέους εκατομμυριούχους. Αντιθέτως χάνει! Την ίδια στιγμή όμως έχει εντυπωσιακά θετικό MARR (~115), αποκλειστικά χάρη στην εισροή ξένων εκατομμυριούχων.
Εδώ βλέπουμε μια κρίσιμη αντίφαση. Η χώρα είναι ελκυστική για εξωτερικά κεφάλαια λόγω σταθερότητας, αλλά δεν δημιουργεί ευκαιρίες οικονομικής ανόδου για τους πολίτες της.
Το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά αντάμα με τις μπριζόλες και τις μπύρες στο στομάχι του Μπάμπη. «Κοινώς» είχε φάει το καταπέτασμα. Μπήκε στο σπίτι κι έπεσε για ύπνο. Η ώρα «μικρή» αλλά η ζέστη μεγάλη. Στριφογύριζε ο Μπάμπης μα η μπύρα ερχόταν στη μύτη του κι ο ιδρώτας κυλούσε στο μέτωπό του. Σηκώθηκε! Βγήκε στο πεζοδρόμιο και κάθισε σε μια καρέκλα δίπλα στο τραπέζι που είχε τοποθετήσει το προηγούμενο απόγευμα.
Δροσούλα!.. Ανάσανε λίγο…. Απέναντι παρατήρησε μια δημοτική ντουζιέρα που έσταζε νωχελικά στο μισοσκόταδο.
Ο μπάρμπα Φάνης ξαναφόρεσε την τραγιάσκα και πήρε τη ρούγα για το σπίτι, έπρεπε να ξεκουραστεί, τον περίμενε μια πολύ δύσκολη εβδομάδα.
Την επόμενη μέρα σηκώθηκε πρωί, βγήκε στην αυλή, καβάλησε τη ρεμούλκα και πήρε τον δρόμο για τον κάμπο. Προς έκπληξή του οι εργάτες ήταν όλοι στο χτήμα κι είχαν ήδη πιάσει δουλειά. Οι πιτσιρικάδες τηρούσαν τη συμφωνία στο ακέραιο. Ολημερίς θέρο και το βράδυ;;.. «για ύπνο με τις κότες!». Για μια ολάκερη εβδομάδα το χωριό είχε ησυχάσει από την οχλαγωγία και τα τζάμια του σχολείου από την μπάλα.
Σηκώθηκε λοιπόν αχάραγα, θαύμασε τα κιλά του στον καθρέφτη, έβαλε τα «γυμναστικά» του είδη και κατέβηκε τη σκάλα του σπιτιού. Έπρεπε βλέπετε να ξεφορτωθεί τμήματα του παραπανίσιου λίπους στην επικείμενη διαδρομή. Αυτή ήταν άλλωστε και η συμβουλή του διαιτολόγου! Κατέβηκε λοιπόν τη σκάλα, βγήκε στον δρόμο, έκανε τις απαραίτητες, αλλά Κωνσταντάρα, διατάσεις κι άρχισε το τρέξιμο.
Στην αρχή αργά, αργά μέχρι να βρει ανάσα αλλά και τον απαραίτητο ρυθμό! Γύρισε γύρω, γύρω το οικοδομικό τετράγωνο για προθέρμανση.
