Το γήπεδο του Πάσχα
Τέτοιες μέρες ήτανε καμιά σαρανταριά χρόνια πριν, τέτοιες μέρες πασχαλινές! Τα σχολεία είχαν παραδώσει τη σκυτάλη στις διακοπές κι εμείς ως μαθητούδια οργανώναμε τις επικείμενες ανδραγαθίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Η Pisa της ΟΛΜΕ
Ήταν κάμποσα χρόνια πριν όπου ως μαθητής μετέβηκα από την 1η στη2α λυκείου με όλα τα συμπράγκαλά μου. Μάλιστα ετότενες είχαμε αλλάξει θυμάμαι κάμποσους καθηγητές συμπεριλαμβανομένου κι αυτού της φυσικής. Την πρώτη μέρα της χρονιάς ο νέος καθηγητής μας συστήθηκε. Ακολούθως βάλθηκε να μας γνωρίσει ρωτώντας τόσο το όνομά μας όσο και τη δουλειά του πατέρα μας.
25 Μαρτίου 25
Η παρέλαση ξεκίνησε με τους προσκόπους να πλησιάζουν! Με επιδέξιες κινήσεις κατάφεραν να αποφύγουν το εμπόδιο. Ακολούθησαν οι πολιτιστικοί σύλλογοι όπου με εξίσου ευφάνταστες ενέργειες κατάφεραν να διατηρήσουν τη συνοχή του σχηματισμού τους. Εν συνεχεία παρέλασαν τα σχολεία, όπου το νεαρό της ηλικίας των συμμετεχόντων επέτρεπε την ομαλή διεξαγωγή της Σικυώνιας παρέλασης μετ’ εμποδίων!
Το άρθρο 13
– «Όλοι καλά!» μου απάντησε.. «αλλά άσε ρε Χρήστο..».. λέει και τραβάει ένα μάτσο χαρτιά από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν του. «Άσε με τους μαλ***… το άρθρο 13 το έχεις ακούσει;;» με ρώτησε.
Προσπάθησα να απαντήσω αλλά κατάλαβα πώς η ερώτηση ήταν μάλλον ρητορική.
Ο Χαρταετός
Αρχικά μελετήσαμε την κατάστασή του και άμεσα αρχίσαμε τις εργασίες αποκατάστασης. Ο μικρότερος ξεμπέρδευε την ουρά, ο μεσαίος μπάλωνε με ταινία τις τρύπες και ο μεγαλύτερος, εγώ δηλαδή, επιδιόρθωνε τα ζύγια. Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το μυαλό μου ταξίδεψε για ακόμα μια φορά στα παιδικά μου χρόνια….
