Τη συγκεκριμένη περίοδο τα φέουδα στην Ευρώπη αποτελούνταν από μικρότερες περιοχές οι οποίες ονομαζόντουσαν δουκάτα.  Κάθε δουκάτο είχε ως διοικητή, ως αρχηγό, τον δούκα ο οποίος αποτελούσε βασικό θεσμό διακυβέρνησης των φέουδων. Ο κάθε δούκας διορίζονταν από τον βασιλιά. Επειδή δεν υπήρχαν νόμοι ασκούσε όλα τα είδη των εξουσιών (δικαστική, νομοθετική, εκτελεστική). Αυτός είναι κι ο κύριος λόγος όπου όμορες περιοχές στο ίδιο φέουδο παρουσίαζαν διαφορετική ανάπτυξη, διαφορετικό τρόπο λειτουργίας.

Ορίζεται ως εκείνο το χωριό όπου ο καθένας κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό! Μια μέρα αποφάσισαν να βγάλουν αρχηγό. Άλλωστε κάθε τέτοιο έχει έναν. Κάπως έτσι άρχισε η γκρίνια κι ο φθόνος. Τότες είναι που ο Μπάμπης ο Σουγιάς καινοτομώντας, σε πνεύμα σύμπνοιας,  πρότεινε στο καφενείο να κάμουν εκλογές!

Έκσταση συνεπήρε το πλήθος στον καφενέ! Αυτό ήταν! Η λύση των προβλημάτων τους!

Τελικά μαζεύτηκαν όλοι! Εκτός από τον Μπάμπη,  παρόν ήταν  ο Γιάννης ο Πεταλούδας, ο Σπύρος ο Αρπάχτρας, ο Νίκος ο Διατεθειμένος, ο Κωστάκης ο Φαντασμένος.. ολάκερο το χωριό!!! Μέχρι και η Κατίνα η κόρη της Παρδάλως της ξεροπαΐδας ήταν εκεί!

Πέτρινοι μαντρότοιχοι πασαλειμμένοι με ασβέστη. Μίζεροι χωματόδρομοι και κοτρόνες! Η φτώχεια δεσπόζει σε κάθε σκηνή. Αγαπημένη μου φιγούρα είναι ο δήμαρχος! Συγκαταβατικός! Σε όλα ναι, μέχρι που μια παροδική ασθένεια του «χτυπάει την πόρτα»! Τι κι αν ο πόνος επιμένει… αυτός στην ουτοπία του! Μονάχα όταν ο πόνος τον καταβάλει απαρνιέται τη μαμή για τον γιατρό! Το συμφέρον για την αλήθεια! Για το «φάρμακο». Για καλό του βέβαια.., η πραγματικότητα νομοτελειακά είναι ξεροκέφαλη!