Η Pisa της ΟΛΜΕ
Ήταν κάμποσα χρόνια πριν όπου ως μαθητής μετέβηκα από την 1η στη2α λυκείου με όλα τα συμπράγκαλά μου. Μάλιστα ετότενες είχαμε αλλάξει θυμάμαι κάμποσους καθηγητές συμπεριλαμβανομένου κι αυτού της φυσικής. Την πρώτη μέρα της χρονιάς ο νέος καθηγητής μας συστήθηκε. Ακολούθως βάλθηκε να μας γνωρίσει ρωτώντας τόσο το όνομά μας όσο και τη δουλειά του πατέρα μας.
Ήταν κάμποσα χρόνια πριν όπου ως μαθητής μετέβηκα από την 1η στη2α λυκείου με όλα τα συμπράγκαλά μου. Μάλιστα ετότενες είχαμε αλλάξει θυμάμαι κάμποσους καθηγητές συμπεριλαμβανομένου κι αυτού της φυσικής. Την πρώτη μέρα της χρονιάς ο νέος καθηγητής μας συστήθηκε. Ακολούθως βάλθηκε να μας γνωρίσει ρωτώντας τόσο το όνομά μας όσο και τη δουλειά του πατέρα μας.
Εάν θυμάμαι ορθώς η ερώτηση ήταν ως εξής.
- «Πώς σε λένε παιδί μου;»
- «Χρήστο Καλαντζή!» Απάντησα.
- «Και.. τι δουλειά κάνει ο πατέρας σου;»
- «Δεν θα σας πω διότι δεν θα χρειαστεί να μου κάνετε ιδιαίτερα!» Ήταν η θρασύς, προσβλητική αλλά και αποστομωτική απάντησή μου.
Όπως ήταν φυσικό ο καθηγητής εξαγριώθηκε και με πέταξε έξω από την αίθουσα. Μην σας πω πως από τότε με είχε στην «μπούκα του κανονιού»!
Στην ηλικία λοιπόν των 16, είχα κι εγώ παραβεί το νόμο λαμβάνοντας για πρώτη φορά ωριαία αποβολή. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν ντρεπόμουν για τη δουλειά του πατέρα μου! Τουναντίον ήμουν και είμαι υπερήφανος τόσο για αυτόν όσο και για το επάγγελμά του. Επάγγελμα το οποίο υπηρέτησα κι εγώ κατά τον πρώιμό μου βίο.
Εκείνο που με είχε πικράνει ήταν οι σαφείς διακρίσεις που δημιουργούσε ο εν λόγω καθηγητής στη διδασκαλική αίθουσα. Ήταν σαν να ξεκινούσαμε από διαφορετική αφετηρία οι μαθητές της τάξης. Σάμπως κι αν ο πατέρας σου ήταν δικηγόρος, γιατρός ή.. οικοδόμος αυτομάτως το επάγγελμα αποτελούσε κληροδότημα.
Τα χρόνια πέρασαν ο καθής πήρε τον δρόμο του. Απόκτησα κι εγώ τις τυπικές δεξιότητες του καθηγητή (σε πείσμα των καιρών). Επάγγελμα το οποίο επίσης υπηρέτησα για μερικά χρόνια. Αυτή η συναναστροφή, μου επέτρεψε μια επικοινωνία τόσο με το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών (ΟΛΜΕ) όσο και με διάφορους φορείς όπως η PISA (Programme for International Student Assessment). Υπό αυτό το πρίσμα ενημερώθηκα τόσο για την προκηρυχθείσα κυλιόμενη απεργία (16 Μαρτίου με 11 Απριλίου 2025) όσο και για τις εξετάσεις της PISA (16 Μαρτίου με 11 Απριλίου 2025). Εξετάσεις παγκόσμιας εμβέλειας που διοργανώνει ο ΟΟΣΑ με σκοπό να αξιολογηθεί το κατά πόσον οι μαθητές λυκείου έχουν αναπτύξει δεξιότητες κατανόησης, σκέψης και εφαρμογής γνώσεων.
Όλως τυχαίως η απεργία και οι εξετάσεις διεξάγονται την ίδια ημερομηνία. Το πρόβλημα είναι πως στην ηλικία που βρίσκομαι ήρθα αντιμέτωπος με ένα δίλημμα υψίστης σημασίας.
Εάν υπηρετούσα ακόμη ως καθηγητής θα συμμετείχα στην απεργία ή θα επέλεγα τις εξετάσεις της PISA;;
- «Αυτό κι αν είναι πρόβλημα!!» Σκέφτηκα!!
- «Ξένα γαμ… δικά μας βάσανα!» θα μου πείτε.
- «Αλλά πάλι εάν ήμουν μαθητής τι θα διάλεγα;»
Να απεργήσουν οι καθηγητές μου και να πάω για καφέ ή να αξιολογηθώ;
- «Άλλο πρόβλημα και τούτο!» θα μου πείτε.
Οι απαντήσεις κατά τη γνώμη μου εξαρτώνται κυρίως από την ηλικία!! Στα 16 για παράδειγμα προφανώς και θα πήγαινα για καφέ! Στα 17 ομοίως! Στα 30 επίσης.. στα 49 σίγουρα!!! Τελικά.. μάλλον δεν έγινα καθηγητής ποτέ!! Άντε καλό καφέ… και καλά πενήντα!
