– «Όλοι καλά!» μου απάντησε.. «αλλά άσε ρε Χρήστο..».. λέει και τραβάει ένα μάτσο χαρτιά από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν του. «Άσε με τους μαλ***… το άρθρο 13 το έχεις ακούσει;;» με ρώτησε.
Προσπάθησα να απαντήσω αλλά κατάλαβα πώς η ερώτηση ήταν μάλλον ρητορική.
Αρχικά μελετήσαμε την κατάστασή του και άμεσα αρχίσαμε τις εργασίες αποκατάστασης. Ο μικρότερος ξεμπέρδευε την ουρά, ο μεσαίος μπάλωνε με ταινία τις τρύπες και ο μεγαλύτερος, εγώ δηλαδή, επιδιόρθωνε τα ζύγια. Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το μυαλό μου ταξίδεψε για ακόμα μια φορά στα παιδικά μου χρόνια….
Από την επανάσταση έως και σήμερα, όταν βρισκόμαστε στο ναδίρ, συνέβαινε ένα τυχαίο γεγονός… και «τσούπ» να’ μαστε πάλι πρώτη «μούρη»! Έτσι το 2015 κι αφού διαπραγματευτήκαμε ένας - ένας επί συναπτά έτη, επιτύχαμε το μέγιστο χείριστο αποτέλεσμα.
Λίγο η κούραση, λίγο το γόνατο, σε κάθε βήμα μου θύμιζαν πως είναι αρκετά μεγάλο το μήκος που είχαμε διανύσει!! Κάπου εκεί συναντήσαμε ένα μεγάλο τραπέζι όπου έκαναν «Christmas face painting», κοινώς ζωγράφιζαν το πρόσωπο των παιδιών με χριστουγεννιάτικες φιγούρες. Σε όλο το μήκος υπήρχαν σύλλογοι και κεράσματα. Υπήρχε ένας Άγιος Βασίλης αλλά κι ένας εξ Αθηνών διασκεδαστής!
Ορίζεται ως εκείνο το χωριό όπου ο καθένας κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό! Μια μέρα αποφάσισαν να βγάλουν αρχηγό. Άλλωστε κάθε τέτοιο έχει έναν. Κάπως έτσι άρχισε η γκρίνια κι ο φθόνος. Τότες είναι που ο Μπάμπης ο Σουγιάς καινοτομώντας, σε πνεύμα σύμπνοιας, πρότεινε στο καφενείο να κάμουν εκλογές!
Έκσταση συνεπήρε το πλήθος στον καφενέ! Αυτό ήταν! Η λύση των προβλημάτων τους!
Τελικά μαζεύτηκαν όλοι! Εκτός από τον Μπάμπη, παρόν ήταν ο Γιάννης ο Πεταλούδας, ο Σπύρος ο Αρπάχτρας, ο Νίκος ο Διατεθειμένος, ο Κωστάκης ο Φαντασμένος.. ολάκερο το χωριό!!! Μέχρι και η Κατίνα η κόρη της Παρδάλως της ξεροπαΐδας ήταν εκεί!
Πέτρινοι μαντρότοιχοι πασαλειμμένοι με ασβέστη. Μίζεροι χωματόδρομοι και κοτρόνες! Η φτώχεια δεσπόζει σε κάθε σκηνή. Αγαπημένη μου φιγούρα είναι ο δήμαρχος! Συγκαταβατικός! Σε όλα ναι, μέχρι που μια παροδική ασθένεια του «χτυπάει την πόρτα»! Τι κι αν ο πόνος επιμένει… αυτός στην ουτοπία του! Μονάχα όταν ο πόνος τον καταβάλει απαρνιέται τη μαμή για τον γιατρό! Το συμφέρον για την αλήθεια! Για το «φάρμακο». Για καλό του βέβαια.., η πραγματικότητα νομοτελειακά είναι ξεροκέφαλη!
