Βρισκόμαστε ήδη δυο εβδομάδες μακριά από την Καθαρά Δευτέρα και τέσσερις όπισθεν της Κυριακής των Βαΐων. Τουτέστιν δεύτεροι χαιρετισμοί ετούτη τη Παρασκευή κι οι προσευχές μου σε πλήρη αρμονία με τον κανόνα του Ιωσήφ του Υμνογράφου «Ανοίξω το στόμα μου…
Πέρασε η πρώτη εβδομάδα της Αγίας Τεσσαρακοστής κι ο Κιατανιώτης ευσεβής, (εγώ δηλαδή) βρίσκεται σε εκείνο το στάδιο όπου η πνευματική ανάταση συγκρούεται βιαίως με το κενό του στομάχου. Είναι βλέπετε η περίοδος κατά την οποία ο άνθρωπος παύει πλέον…
Κυριακή απόγευμα κι ο αέρας λυσσομανούσε σάμπως και προσπαθούσε να διώξει τους καρναβαλιστές! Τους Κιατανιώτες καρναβαλιστές όπου κόντρα στην έντασή του, διασκέδαζαν συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις του δήμου στον παραλιακό δρόμο έμπροσθεν της «ξεχαρβαλωμένης» πλατείας. Τελικά η Καθαρά Δευτέρα έφτασε σε…
Κρύο και μουντό πρωινό, η βροχή χτυπούσε με μανία πάνω στα ξύλινα παντζούρια κάνοντας τον μπάρμπα Χρήστο να σφίγγει με δύναμη τη μάλλινη κουβέρτα επάνω του. Το κρύο μέσα στην κάμαρη ήταν αρκετό κι εμπόδιζε τα βλέφαρα να κλειδώσουν ώστε…
Έχει όμως και κενό, κενό που προσπαθεί να το γεμίσει στον ψυχολόγο. Του λένε άγχος, πίεση, burnout και είναι όλα σωστά. Κανείς όμως δεν του λέει το πιο απλό.. ότι ξεριζώθηκε!
Άλλαξε ζωή χωρίς να το θέλει. Έφυγε θαρρώντας πως θα ζήσει καλύτερα, αλλά παλεύει για να επιβιώσει.
Αυτή ίσως είναι η γοητεία του τόπου μας. Αυτή η διαρκής αμφιταλάντευση. Είμαστε ένας λαός που δηλώνει Ορθόδοξος «μέχρι κόκκαλο», αλλά καταναλώνει Χριστούγεννα με όρους Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Θέλουμε τη λάμψη και την οργάνωση του καθολικισμού στολισμένη στο τρενάκι της πλατείας, αλλά αναζητάμε την αλήθεια μας στην απλότητα ενός ορεινού χωριού.
