Πράξη Ε’ Ανεφώνησεν τον Αβελτήρ, Αβελτήρ!
Σε συνέχεια της εικασίας που στοιχειοθέτησα με μορφή παραπόνου στο προηγούμενο άρθρο, περί της «ιεράς απάτης» των νηστίσιμων εδεσμάτων δηλαδή, η απάντηση της συζύγου μου υπήρξε όντως ακαριαία και αερομεταφερόμενη.
Αερομεταφερόμενη δε και υποστηριζόμενη από την «υπερδύναμη» που αποκαλείται, αιώνες τώρα, ως «πεθερά». Κάτι σαν τους πυραύλους των Ισραηλινών με τη σύμπραξη των Αμερικανών ένα πράμα. Ο Ύψιστος βεβαίως εσυμπαραστάθη εις τον πολυπαθή, (εμένα) ομοιάζων με τους Ιρανούς!
Το πιάτο, στερούμενο πλέον της «βρώμης» που επιχείρησα να χλευάσω, απέκτησε πτερύγια και επισκέφθη την κεφαλή μου με τέτοια ορμή, ώστε η «αλλαγή σχήματος» που προσδοκούσα στο στομάχι, κατέστη πλέον ορατή εις πάσαν ακτινογραφία του κρανίου, τελούμενη στο ιατρικό κέντρο με το οποίο συνεργάζομαι.
Από το πλήγμα εκείνο, ομολογώ, πως άρχισα να «θωρώ» τον έναστρο ουρανό μέρα μεσημέρι, αλλά και τον Σταυρό της παρελθούσης Κυριακής όχι μονάχα ως θρησκευτικό σύμβολο, αλλά και ως ακριβές σχήμα του τσιρότου στην κεφάλα μου.
Υπό το κράτος αυτής της πνευματικής και βιολογικής διάσησης, προσέρχομαι εις τους Τέταρτους Χαιρετισμούς φίλοι μου καλοί.
Ο φίλος μου Αντώνης Κατσιμπούλας στην Λαύκα αναφωνεί «Ψάλλων σου τον τόκον…», αλλά στο μαγευτικό Κιάτο ο μόνος «τόκος» που προστίθεται είναι αυτός νέων μεθόδων γαστρονομικού βασανισμού!
Η Φρύνη, βλέποντας το επίδεσμον στο μέτωπό μου, αποφάσισε πως η «εξυγίανση» πρέπει να περάσει στο επόμενο στάδιο, εις την «πλήρη αφωνία» και την κατανάλωση ποσότητας ύδατος μετά στυμμένου λεμονιού, προς «αποτοξίνωση» της αμαρτωλής μου γλώσσας.
Ευτυχώς που δεν «θωρεί» τη σκέψη μου γλυτώνοντας προς το παρόν την τρισκατάρατη Λυσιστράτη!
Κι ενώ εγώ επούλωνα τα τραύματα της οικιακής διπλωματίας, στον ναό της δημοκρατίας, ο αβελτήρ που λέγαμε, αυτός ο παροιμιώδης «ανόητος» που συγχέει τη θεσμική θέση με την αποτρίχωση, ίσταται απέναντι από «βολευτές» και λοιπούς υπηκόους, έχοντας το θράσος να κλείνει το μάτι υπονοώντας πως «η νηστεία θέλει θυσίες».
Είναι ο ίδιος «αβελτήρ» που ψηφίζει «ομοφώνως» την πτώχευση της λογικής επιβάλλοντας «δημοκρατικές αποβολές».
Ενώ στο ψητοπωλείο του Παπαργύρη αγορεύει περί του «κοινού καλού», την ώρα που η συνεισφορά του συναγωνίζεται σε φρεσκάδα τα αποκαΐδια των ελάτων της Καστανιάς.
Ελπίζω ο κηδεμών του εκάστοτε αποβαλλόμενου να σπεύσει στο επόμενο δημοτικό συμβούλιο ώστε να δικαιολογήσει τις απουσίες δια να μην μείνει ουδείς εις την ίδια κοινωνική «τάξιν».
Ως εκ τούτου φίλοι μου καλοί, είναι αδύνατον να υμνήσεις την Θεοτόκο ως «έμψυχο ναό», όταν ο δικός σου ναός ομοιάζει με το οδόστρωμα επί του διάσελου της Καστανιάς.
Ερείπιο με πρόχειρα μπαλώματα και καθιζήσεις που δεν επιδέχονται πλέον «εξυγίανση».
Υπομονή, αδελφοί! Οι Χαιρετισμοί τελειώνουν, ο Σταυρός αναδύεται ως «εαρινή διαδρομή» στον ορίζοντα, επί του διάσελου της «καμμένης» γης, ως η έσχατη ελπίς των υπηκόων.
Εγώ αναζητώ «πολιτικό άσυλο» εις τις αναμνήσεις της όρνιθας, προσευχόμενος η επόμενη «απάντηση» της συζύγου μου να διαθέτει ελάχιστη «πτητική ικανότητα».
Ως τότε θα ακολουθήσω τις διαδρομές. Όχι τις «εαρινές» του δήμιου, μα της Στροφυλιάς! Καθότι η πραγματικότητα εξομαλύνεται όταν τη θωρείς μέσα από τη γυάλινη φιάλη! Βιολογικώς και μη, βεβαίως βεβαίως…
…του μπεί κοντίνιουεντ…
Ανεφώνησεν τον Αβελτήρ, Αβελτήρ!
