Το γήπεδο του Πάσχα

Τέτοιες μέρες ήτανε καμιά σαρανταριά χρόνια πριν, τέτοιες μέρες πασχαλινές! Τα σχολεία είχαν παραδώσει τη σκυτάλη στις διακοπές κι εμείς ως μαθητούδια οργανώναμε τις επικείμενες ανδραγαθίες της Μεγάλης Εβδομάδας.

Σάββατο του Λαζάρου κι είχαμε σηκωθεί από νωρίς με σκοπό να καθαρίσουμε την αλάνα που παίζαμε μπάλα. Έπρεπε να αποψιλώσουμε τα χορτάρια που είχαν γεμίσει τον τόπο. Στόχος ήταν η έναρξη των πασχαλινών εορταστικών αγώνων, την Κυριακή των Βαΐων. Αγώνες προς τέρψη και αγωνία της γειτονίας!

Η μέρα πέρασε γρήγορα και τα χορτάρια εξαφανίστηκαν!!. Τύφλα να’ χαν οι χορτοκοπτικές μηχανές. Η αλήθεια ήταν πως η κούραση μας κατέβαλε, οπότε μαζευτήκαμε από νωρίς στα σπίτια μας.

Η προσμονή ήταν μεγάλη για τον επικείμενο αγώνα!

Την επόμενη ημέρα πήραμε την μπάλα μαζί και τον δρόμο για την αλάνα. Η οποία.. βασικά ήταν δίπλα στα σπίτια μας. Μόλις φθάσαμε στο γήπεδο μείναμε άναυδοι, στήλη άλατος! Στη μια γωνία υπήρχαν 5 κυψέλες με μελίσσια και στην άλλη, το όμορο κοτέτσι της γειτόνισσας είχε επεκτείνει την περίφραξή του! Δηλαδή το τέρμα είχε γίνει χώρος για τις κότες και το κόρνερ μελισσοτροφείο! Ο εναρκτήριος αγώνας είχε μόλις αναβληθεί!!!

Ανωτέρα βία!

Συγκεντρωθήκαμε λοιπόν σε μια γωνιά ατενίζοντας το καταπατημένο μας γήπεδο. Στα μάτια μας ήταν προφανές, έπρεπε να δράσουμε άμεσα. Κινδύνευε το πρωτάθλημα! Οι μέρες περνούσαν και οι προς διεξαγωγή αγώνες ήταν πολλοί! Άσε που αγωνιούσε και το φιλοθεάμον κοινό της γειτονιάς! Ρίξαμε τα σχέδιά κι αποφασίσαμε… ή εμείς ή οι καταπατητές! Ο κύβος είχε κατρακυλήσει!

Μόλις σουρούπωσε μαζευτήκαμε οι πιο τολμηροί. Οι μέλισσες, όπως κι οι κότες είχαν κουρνιάσει! Έπρεπε τα σύνορα να αποκατασταθούν άμεσα! Ξεκινήσαμε από το κοτέτσι και μεταφέραμε την περίφραξη στην παλιά της θέση. Ακολούθως εισήλθαμε στο κυρίως παράπηγμα και βγάλαμε έξω τις πλαστικές «κλούβες» που χρησιμοποιούνταν ως φωλιές. Οι κότες ψιλοκακάριζαν αλλά ποιος έδινε σημασία; Μας κάλυπτε άλλωστε ο ήχος της καμπάνας! Ευτυχώς δηλαδή, καθότι ήταν από τις ελάχιστες φορές που η εκκλησία, έστω κι άθελά της, είχε πάρει θέση υπέρ του πόπολου κι ενάντια του ποίμνιου!

Επιτελώντας το έργο μας παρατηρήσαμε πως οι φωλιές με το σανό περιείχαν μερικά αυγά, μερικά αυγά τα οποία τοποθετήσαμε καλλιτεχνικώς στον απέναντι τοίχο! Η τελευταία κλούβα περιείχε μια κλώσσα η οποία ήταν άκρως επιθετική. Γι’ αυτό τον λόγο πήρε περίοπτη θέση επάνω στον σοβά. Ακολούθως κλείσαμε έμπροσθεν τις κυψέλες, τις μεταφέραμε μέσα στο κοτέτσι και αφαιρέσαμε τα ξυλάκια των θυρών τους. Εν συνεχεία μαζέψαμε εντός του κοτετσιού τις κότες μαζί με την πρώην κλώσσα. Αμπαρώσαμε την πόρτα και… η ακεραιότητα του αγωνιστικού χώρου είχε αποκατασταθεί. Άλλωστε η ώρα ήταν περασμένη και το σκοτάδι αρκετό. Τόσο, ώστε ήταν αδύνατο να θαυμάσουμε την Γκουέρνικα στον παρακείμενο τοίχο.

Η Εβδομάδα των παθών άρχισε με πολύ πόνο κι οι κραυγές ήταν πολλές.

Η ιδιοκτήτρια του κοτετσιού για παράδειγμα, βογκούσε από το πρωινό συναπάντημα με τις μέλισσες. Πενθούσε παράλληλα τόσο το μεγαλοβδόμαδο όσο και την κλώσσα. Ο ιδιοκτήτης των κυψελών πενθούσε για τα μελίσσια που είχαν κάνει κόσκινο την ιδιοκτήτρια του κοτετσιού. Η άσπονδη γειτόνισσα, σε πνεύμα σύμπνοιας και συμπαράστασης, φώναζε «.. στο κεφάλι έπρεπε να της ρίξεις τα αυγά Χρήστο!» Εμείς πάλι βογκούσαμε από το έντονο ξεσκόνισμα που έπεσε από τις μανάδες μας! Ξεσκόνισμα το οποίo συνοδευόταν από τον ρυθμικό χτύπο της καμπάνας, ο οποίος με τη σειρά του καλούσε σε βαρύ πένθος. Πένθος που ελάχιστα διακρίναμε εάν αφορούσε τα πάθη του Ιησού ή την πανίδα του γηπέδου.

Εβδομάδα των παθών με τα όλα της δηλαδή!!!

Όμως, ποιος αγώνας δεν έχει κόστος;;;

Το πρωτάθλημα μπορεί να καθυστέρησε λίγο, αλλά διεξήχθη τελικώς κανονικά. Το παρακολουθούσε αδιαλείπτως και η Γκουέρνικα μετά της κλώσσας που είχαμε εναποθέσει στον παρακείμενο τοίχο.

Αποτελούσαν άλλωστε φανατικά μέλη του φιλοθεάμονος κοινού μας! Η κλώσσα ήταν πιο ενεργή.. κακάριζε σε κάθε γκολ!

Χρόνια πολλά και καλό Πάσχα