Κάπου εκεί ο μικρός της παρέας μαζί με ‘κάνα δύο φίλους ξεμονάχιασαν την καρέκλα με το σακάκι του πατέρα. Έβαλαν το χέρι γρήγορα γρήγορα στην τσέπη και κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια κροτίδα κι ένα κουτί σπίρτα. Τα πήραν παράμερα κι άρχισαν να προσομοιώνουν τις κινήσεις που είχαν δει λίγα λεπτά πριν. Ήθελαν κι αυτοί να συμμετάσχουν στη γιορτή της χριστιανοσύνης.
Καθότι η επιβράβευση του αυτοδημιούργητου στη χώρα μας περνά μέσα από τον κομματικό σωλήνα, οι επενδύσεις μέσα από την κυβέρνηση και η μετά θάνατον ζωή από το καλλυμαύχιον!
«Τι κάνει ο άνθρωπος στην απόγνωσή του!!» συλλογίστηκα. «Τι κάνει ο άνθρωπος για να εκμεταλλευτεί την ανάγκη των απεγνωσμένων!!!» συνέχισα την σκέψη μου.
Αν θα ήθελα να βρω μια παραφωνία, αυτή θα ήταν για ακόμα μια φορά η κατάληψη των πρώτων σειρών από τους πολιτικούς εκπροσώπους. Γεγονός που συμβαίνει συνεχώς και μου δημιουργεί μια εξαιρετικά άσχημη εικόνα! Στο δικό μου μυαλό, οι πρώτες θέσεις ανήκουν σε αυτούς, που είτε έχουν κινητικά προβλήματα, είτε πρόβλημα ακοής, επικοινωνίας κλπ.. Σε άτομα με ειδικές ανάγκες και ηλικιωμένους δηλαδή!!!
Είχαν μαζευτεί λέει στο λόφο του Φιλοπάππου, στην Αθήνα για να αναπαραστήσουν και να κινηματογραφήσουν τη σταύρωση του Ιησού. Ηθοποιοί, κάμερες της εποχής, σκηνοθέτες, παραγωγοί κλπ… Είχαν βρει και πρωταγωνιστή! Του είχαν φορτώσει του δύστυχου ένα ξύλινο σταυρό, μεγαλύτερο και βαρύτερο από αυτόν που μπορούσε να μεταφέρει και τον είχαν βάλει να σέρνεται στην ανηφοριά.
Σηκώνεσαι ας πούμε το πρωί, κοιτάς στον καθρέφτη και λες…
– Πως είσαι έτσι βρε καραγκιόζη;;.. Ξύρισμα θέλεις!
Ή ξεκινάς να πας στη δουλειά και.. μέσα στη χαρά και την ευγένεια φωνασκείς προσφωνώντας τον διπλανό οδηγό..
– Πού πας βρε καραγκιόζη; Με λάδι το πήρες;
Μετά του ήχου φυσικά της παρατεταμένης κόρνας, συνοδευτικώς βεβαίως βεβαίως!
