Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά κάθε ημέρα κατέβαινε στον καφενέ για να «παίξει». Από τη μία το τσίπουρο και το ουίσκι, κι από την άλλη η αδρεναλίνη της κολλιτσίνας τον κρατούσαν μέχρι τις πρωινές ώρες. Έτσι ήτανε κι εκείνο το απόγευμα παραμονή πρωτοχρονιάς όπου φόρεσε τα καλά του, μαύρο σκαρπίνι, άσπρη κάλτσα, πουκάμισο άσπρο ώστε να ταιριάζει με την κάλτσα, σακάκι μαύρο και γκρι υφασμάτινο παντελόνι. Οπτασία ο Μήτσος!!
Η νοοτροπία βέβαια είναι διαχρονική και μου θύμισε έντονα έναν πρώην δήμαρχο Αθηναίων κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Στην προσπάθειά του να διαχειριστεί παρομοίως σε υπερθετικό βαθμό το παγκάρι του δήμου, ανακάλυψε μαζί με έναν ομόσταυλό του δήμαρχο Σπάρτης, πως δεν είχε υπογραφεί η σύμβαση λήξης του πελοποννησιακού πολέμου!
Πεδίο «επένδυσις» δόξης λαμπρόν!!! Τότε βλέπετε δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα τις «αναπτυξιακές διαδημοτικές επιχειρήσεις»!
Φαντάστηκα τον παπά να κλειδώνει το παγκάρι και να ψάλλει με παθιασμένο ένστικτο…
«Ου κλέεεεψεις, αλλά βάλε το κέρμα σωστάαααα μέσαααά αααάά, γιατί ο Θεός βλέπει κι εγώ μετράωωωωω ωωω ωωΩ!!!».
Σκέφθηκα τον Γκρούεζα όπου αντί για γίδια δηλώνει στρέμματα στον ΟΠΕΚΕΠΕ!
«Δεν είναι κλοπή, είναι συνεισφορά στη φωτοσύνθεση»,
θα απαντούσε με χαμόγελο όταν τον ρωτούσαν!
«Δεν μπορεί…;;» σκέφθηκε! «Έχουμε την καλύτερη γλώσσα! Θα υπάρχει σίγουρα μια και μόνο μια λέξη που θα υποκαθιστά ολόκληρη τη φράση… ..σύγχρονος άνθρωπος που επιβιώνει στη σύγχρονη κοινωνία..»!
Άφησε το στυλό από τα χέρια της. Παραμέρισε μέχρι εξάλειψης την αγγλική γλώσσα από το μυαλό κι άρχισε να ψάχνει στη μνήμη της για τη μία και μοναδική λέξη! Τη μία λέξη που θα έκανε τη διαφορά!
Ο χαλασοχώρης είναι διαχρονικός. Τον βρίσκεις στην Οθωμανική περίοδο να μαζεύει φόρους με το καπέλο του κοτζαμπάση, μετά τον βλέπεις στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος να διορίζεται από τον βουλευτή, κι αργότερα τον συναντάς σε κάθε ρουσφέτι, σε κάθε διοικητική θέση του εικοστού αιώνα ανεξαρτήτως εάν κυβερνά αριστερά, δεξιά, χούντα ή βασιλιάς κατακτητής. Το DNA του είναι αμετάβλητο. «Βρες καρέκλα, κάτσε, και φρόντισε να πληρώνεσαι για να μη σηκώνεσαι». Είναι πώς να το πω.. η εξέλιξη του κηφήνα!
