Μόλις έπιασα το κινητό χτύπησε μήνυμα από τη ΔΕΗ. Ο λογαριασμός σας λήγει 14/1! Κυριακάτικα με θυμήθηκαν οι αθεόφοβοι;;; Κι ο τραπεζικός λογαριασμός;;; Αμετακίνητος!!! Μπετόν!!Ξανάπιασα την εφημερίδα μήπως είχα διαβάσει κάτι λάθος! Όχι, όχι… 30 δις για την Ελλάδα από το ταμείο ανάκαμψης.
Όλοι λοιπόν πατριώτες με επιχειρήματα! Άλλοι φτιάχνουν κόμμα με τα μπάζα από το κατεδαφιστέο του διπλανού. Άλλοι κατεδαφίζουν ότι απέμεινε. Άλλοι αποτάσσονται το παρελθόν. Άλλοι κρυφακούν τον διπλανό, κάτι σαν την κουτσομπόλα της γειτονιάς δηλαδή.
«Τι κάνει ο άνθρωπος στην απόγνωσή του!!» συλλογίστηκα. «Τι κάνει ο άνθρωπος για να εκμεταλλευτεί την ανάγκη των απεγνωσμένων!!!» συνέχισα την σκέψη μου.
Τη συγκεκριμένη περίοδο τα φέουδα στην Ευρώπη αποτελούνταν από μικρότερες περιοχές οι οποίες ονομαζόντουσαν δουκάτα. Κάθε δουκάτο είχε ως διοικητή, ως αρχηγό, τον δούκα ο οποίος αποτελούσε βασικό θεσμό διακυβέρνησης των φέουδων. Ο κάθε δούκας διορίζονταν από τον βασιλιά. Επειδή δεν υπήρχαν νόμοι ασκούσε όλα τα είδη των εξουσιών (δικαστική, νομοθετική, εκτελεστική). Αυτός είναι κι ο κύριος λόγος όπου όμορες περιοχές στο ίδιο φέουδο παρουσίαζαν διαφορετική ανάπτυξη, διαφορετικό τρόπο λειτουργίας.
Ορίζεται ως εκείνο το χωριό όπου ο καθένας κάνει ότι του κατέβει στο μυαλό! Μια μέρα αποφάσισαν να βγάλουν αρχηγό. Άλλωστε κάθε τέτοιο έχει έναν. Κάπως έτσι άρχισε η γκρίνια κι ο φθόνος. Τότες είναι που ο Μπάμπης ο Σουγιάς καινοτομώντας, σε πνεύμα σύμπνοιας, πρότεινε στο καφενείο να κάμουν εκλογές!
Έκσταση συνεπήρε το πλήθος στον καφενέ! Αυτό ήταν! Η λύση των προβλημάτων τους!
Τελικά μαζεύτηκαν όλοι! Εκτός από τον Μπάμπη, παρόν ήταν ο Γιάννης ο Πεταλούδας, ο Σπύρος ο Αρπάχτρας, ο Νίκος ο Διατεθειμένος, ο Κωστάκης ο Φαντασμένος.. ολάκερο το χωριό!!! Μέχρι και η Κατίνα η κόρη της Παρδάλως της ξεροπαΐδας ήταν εκεί!
Πέτρινοι μαντρότοιχοι πασαλειμμένοι με ασβέστη. Μίζεροι χωματόδρομοι και κοτρόνες! Η φτώχεια δεσπόζει σε κάθε σκηνή. Αγαπημένη μου φιγούρα είναι ο δήμαρχος! Συγκαταβατικός! Σε όλα ναι, μέχρι που μια παροδική ασθένεια του «χτυπάει την πόρτα»! Τι κι αν ο πόνος επιμένει… αυτός στην ουτοπία του! Μονάχα όταν ο πόνος τον καταβάλει απαρνιέται τη μαμή για τον γιατρό! Το συμφέρον για την αλήθεια! Για το «φάρμακο». Για καλό του βέβαια.., η πραγματικότητα νομοτελειακά είναι ξεροκέφαλη!
