Christos Kalantzis

Αρχικά σκέφτηκα πως πρέπει να υπάρχουν επειδή ενισχύουν την αυτονομία και την αποδοτικότητα του δήμου μας. Ακολούθως αναρωτήθηκα, « ..διαχειρίζονται με συνέπεια και συναίσθηση ανάλογα με τις ανάγκες; Διασφαλίζουν την ισότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ μας; Μήπως αποτελούν διπλή φορολόγηση για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι δωρεάν; Αυξάνουν ή μειώνουν την κοινωνική συνοχή; Δημιουργούν ανισότητες μεταξύ μας; Πως αξιολογείται η ποιότητα και αποτελεσματικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών; Εν ολίγοις πληρώνουμε πολλά ή λίγα για τις υπηρεσίες που λαμβάνουμε;»

Να αφήσουμε κάτι, έστω ως πρότυπο νομιμότητας και λογικής, ως επιλογή και όχι ως υποχρέωση! Έστω για μια φορά.. να «..μετρήσουμε» βρε αδερφέ! Να μετρήσουμε τις μπουκιές ως ενήλικες.
Ως ενήλικές και όχι ως λαίμαργο παιδί που τρώει το αγαπημένο του φαγητό και η μάνα του φωνάζει… «..φθάνει παιδί μου φθάνει.. πόσο θες να φας; Θα σκάσεις!».

Οι εκλογές τελείωσαν! Το αποτέλεσμα; Εντυπωσιακό! Για ακόμα μια φορά ο δήμαρχος νίκησε! Νίκη με εμφατικό τρόπο! Τόσο εμφατικό, όσο και η εκπληκτική δυνατότητά του να ενσωματώνει διαχρονικά την εκλεγμένη αντιπολίτευση(και μπράβο του!). Σάμπως και κάθε φορά (σσ. η αντιπολίτευση…

Ότι κάνουμε στη φύση το κάνουμε και στους συνανθρώπους μας!

Θαρρούμε πως είμαστε οι εξυπνότεροι και πως μπορούμε να κοροϊδεύουμε! Πως θα μείνουμε για πάντα στο απυρόβλητο! Πως θα ζήσουμε άκοπα! Χωρίς προσπάθεια! Χωρίς σεβασμό! Αναδεικνύοντας την ξετσιπωσιά και όχι την αξιοσύνη!

Παρατηρώ τους απανταχού αιρετούς να μοιράζουν υποσχέσεις και επικλήσεις με το ίδιο πάθος που διασπαθίζουν το δημόσιο χρήμα! Τους παρατηρώ να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε δημόσιο όχημα, αυτοκίνητο, πλοίο, αεροπλάνο (πρόσφατα είδα στο facebook κι ένα πυροσβεστικό!) προσπαθώντας να φθάσουν στα σημεία των φυσικών καταστροφών!

Αστειευόμενος μου είπε.. «εσύ δεν θα ψηφίσεις ποτέ "Σπύρο" διότι το μόνο σου επιχείρημα είναι πως βρίσκεται 13 χρόνια στη διακυβέρνηση του δήμου!». Σιωπηλά συμφώνησα ως προς το πρώτο σκέλος της πρότασης του Άκη, το δεύτερο μάλλον δεν έχριζε σχολιασμού, άλλωστε γνωστοί είμαστε! Γνωστοί, όχι φίλοι… διότι, η μετάβαση από τη μια κατάσταση στην άλλη πραγματοποιείται ενίοτε με ένα τραπέζι. Ξέρετε τώρα.. είναι εκείνα τα τραπέζια που ξεκινάς με ένα μεζέ και λίγο τσίπουρο και καταλήγεις να συνουσιάζεσαι  με παντός είδους θαλασσινά, κρεατικά, λαχανικά και όλα της φύσης τα καλά! Αυτά τα τραπέζια που κάνουν φίλους τους γνωστούς σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς!