Με αφορμή την Εθνική μας γιορτή της 25ης Μαρτίου, αποφασίσαμε οικογενειακώς να επεκτείνουμε την «γκαρνταρόμπα μας» με όλα εκείνα τα φολκλόρ εποχιακά είδη…! Ξέρετε τώρα, φουστανέλες, τσαρούχια κλπ… εκείνα τα είδη που φοριούνται από όλους.. αρσενικούς, θηλυκούς, λοιπούς, μεγάλους και μικρούς! Σε μια τέτοια λοιπόν αναζήτηση σε τοπικό κατάστημα έπεσε το μάτι μου στην ετικέτα.
Ετούτη τη φορά δε θα ‘θελα να γράψω μήτε να στοχαστώ. Μονάχα να κοιτάξω, να αναλογιστώ! Εγώ φταίω για όλα ετούτα που θωρώ! Συγνώμη για του λόγου μας θέλω ν αποκριθώ! Συγνώμη εκ μέρους όλων μας θα ‘θελα να σου πω!
Ξέρετε αυτόν που διαθέτουμε στην ανατολική Τραγάνα! Ναι! Αυτόν που ατύπως και με την απουσία του, ο δήμος έχει παραδώσει στις παντός τύπου μειονότητες! Αυτόν τον χώρο που λυμαίνονται οι απανταχού ψηφοφόροι! Είναι βέβαια πολύ λογική η συμπεριφορά αφού, επί συναπτά έτη, αλληλοεκπαιδευόμαστε να μη δίνει λόγο κανένας σε κανέναν. Χρόνια τώρα δεν επιζητούμε, μήτε την επιβράβευση μήτε την επίπληξη. Για αξιολόγηση; Ούτε λόγος! Λόγος; Λογική; Υποχρέωση;..
Τριώδιο, ωραία περίοδος! Κάθε γιορτή έχει την ομορφιά της, όμως οι απόκριες είναι κάτι ξεχωριστό! Αναμοχλεύουν κρυμμένες επιθυμίες. Σου επιτρέπουν να επαναπροσδιορίσεις την ύπαρξή σου με όποιο τρόπο θέλεις! Έστω για λίγο, έστω για μερικές εβδομάδες! Φανταστικό;; Μπορείς είτε να αυτοπροσδιορίζεσαι, είτε να ετεροπροσδιορίζεσαι! Είτε βασιλιάς καρνάβαλος, είτε κομπάρσος, είτε πρόεδρος, είτε πολίτης, είτε παπάς, είτε ψάλτης(Στάθης), είτε δάσκαλος, είτε μαθητούδι διαβασμένο ή αδιάβαστο.. όλοι συμμετέχουν στο ξέφρενο πανηγύρι της ενδόμυχης μεταμφίεσης!
«Κάτσε παλικάρι μου να φας μια μπουκιά φαΐ.., μια μπουκιά ψωμί για να σε πιάσει!» ..ηχούσαν τα λόγια της μάνας μου όταν γύριζα κατάκοπος και πεινασμένος από το κτήμα. Ήταν βλέπετε η εποχή όπου η βιασύνη της νεανικότητας, μου στερούσε…
Ήταν μια ποντικοχώρα όμορφη προσοδοφόρα, παραλία και ενδοχώρα, πλούσια σε οπωροφόρα, σε τσαρδιά και τροχοφόρα!
Έψαχνε να βρει μια λύση για ανάπτυξη στην κρίση!
Εμφανίστηκε ο αρουραίος, πόσο πονηρός και ωραίος.. όλο κομπορρημοσύνη και τους έταξε αλλαγή και ομπρέλα στη βροχή!
Επεισθήκανε οι ποντικοί, αφελείς και δεκτικοί και τον ‘βάλαν αρχηγό για να σώσει το λαό!
Ήταν όλοι πια πεισμένοι, πως οι νέοι εκλεγμένοι θα αλλάξουν τη ροή και θα κλείσει η διαρροή, που προκάλεσε η σπατάλη κι η ανέφελη ζωή!
Πονηροί οι αρουραίοι εριχτήκαν στη δουλειά για να αλλάξουν τα σκαλιά, που ‘χαν τάχα πια σαπίσει μα οι ίδιοι ροκανίσει!
Πήραν σκεπάρνια και πριόνια, δάνεια μέσα στα χιόνια!
Μία ράβουν μια ξηλώνουν την κατασκευή! Όσα χρόνια και αν τους πάρει δεν τους καίγεται καρφί!
Τι κι αν μείνουν δίχως στέγη, δίχως θαλπωρή, δεν τους νοιάζει μήτε κρύο, μήτε και βροχή, μήτε κι αν ροκανίζουν το σκαλί που τους κρατεί!
