Η Ψευδαίσθηση του «00:00»

Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!

Η πρώτη μέρα του χρόνου βρε παιδί μου έχει πάντα μια παράξενη ησυχία. Μια ησυχία, μια στιγμή όπου… ο κόσμος μοιάζει σαν να έχει πατήσει το «pause», όχι τόσο από επιλογή, αλλά από την εξάντληση των εορτών. Στο Κιάτο, στο μαγευτικό Κιάτο (για του ντόπιους σκοτεινό χωριό), οι δρόμοι είναι άδειοι, ο καφές αχνίζει πιο αργά από το συνηθισμένο και εμείς κοιτάμε το ημερολόγιο σαν να πρόκειται για το ιερό δισκοπότηρο της επικείμενης αυτοβελτίωσης.

Φρούδες ελπίδες! Το ξημέρωμα μας βρίσκει με το ίδιο κεφάλι στο ίδιο μαξιλάρι.

Είναι βολικό να βαφτίζουμε μια ημερομηνία «νέα αρχή». Μας δίνει το ελεύθερο να συγχωρούμε τις «παρωπίδες» που φορέσαμε ολάκερη την προηγούμενη χρονιά. Υποσχόμαστε στον εαυτό μας αλλαγές του τύπου… «…από φέτος θα τρώω λιγότερο», «…από φέτος θα χάσω κιλά», «..από φέτος δεν θα αφήνω την εμβόλιμη καθημερινότητα να μου χαλάει τη μέρα».. κλπ. Η αλήθεια μάλλον είναι πως η πραγματικότητα δε διαβάζει ημερολόγια και παραδοσιακά είναι ξεροκέφαλη.

Ίσως η πραγματική «Καλή Χρονιά» να μην ξεκινάει με την αντίστροφη μέτρηση στην πλατεία, αλλά με την απόφαση να κοιτάξουμε λίγο πιο πέρα από το «εγώ» και τις μικρές μας «βολές». Γιατί αν περιμένουμε το ψηφίο στην άκρη του έτους να λύσει τα θεσμικά μας αδιέξοδα ή τις προσωπικές μας αρρυθμίες, τότε απλώς αλλάζουμε πλευρό στον ίδιο λήθαργο του… δικαίου.

Εάν λοιπόν δικαιούμαι μια ευχή για ετούτη τη χρονιά, θα πρότεινα να βγάλουμε ή έστω να βάλουμε για λίγο τις παρωπίδες και να δούμε τον κόσμο ως ένα πεδίο δόξης λαμπρό για μικρές, καθημερινές επαναστάσεις λογικής.

Καλή χρονιά!