Χρόνια πολλά πέρασαν από τότε και σήμερα στο λαχανόκηπο βασιλεύουν οι τσουκνίδες αλλά και μερικά βάτα, τα οποία παρεμπιπτόντως έχουν θεριέψει καταπίνοντας λαίμαργα οποιοδήποτε παραγωγικό φυτό! Θλίψη αλλά και νοσταλγία επιφέρει η κατάσταση του λαχανόκηπου! Σίγουρα η καλλιέργεια παραγωγικών φυτών είναι επίπονη και διαρκής διαδικασία! Για να δρέψεις καρπούς θα πρέπει να καλλιεργήσεις τη γη και αυτή(;) θα στο ανταποδώσει!
Το 1788, πριν την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης, η Γαλλία είχε ένα είδος κοινοβουλίου το οποίο ονομαζόταν Εθνική Συνέλευση. Στο εν λόγω όργανο οι αντιπρόσωποι κάθονταν ανάλογα με την κοινωνική τους τάξη. Οι ευγενείς, που ήταν αρκετά ικανοποιημένοι με την…
Τέλος του μήνα και αναζητάμε αγωνιωδώς πόρους για την κάλυψη των αναγκών. Ξέρετε τώρα, φως, νερό τηλέφωνο τέλη κυκλοφορίας, ασφάλεια κλπ.. κι εκεί που νομίζεις ότι ξεμπέρδεψες όλο και κάτι θα εμφανιστεί αναπάντεχα! Τόσο αναπάντεχα όσο και η ελάσσονα δυνατότητα…
Πρέπει το εισόδημα του κάθε ενός να προσδιορίζεται στο πραγματικό του μέγεθος; Εάν η απάντηση είναι ναι, για ποιο λόγο εισάγουμε τεκμήρια (ελάχιστη προκαθορισμένη φορολογία); Τα χρήματα που έχουν επενδυθεί για τον εξατομικευμένο προσδιορισμό των εσόδων των επιχειρήσεων (Ηλεκτρονικά τιμολόγια, My Data, Esend, κλπ..) σπαταλήθηκαν; Δεν έχουν φέρει αποτέλεσμα;
Αρχικά σκέφτηκα πως πρέπει να υπάρχουν επειδή ενισχύουν την αυτονομία και την αποδοτικότητα του δήμου μας. Ακολούθως αναρωτήθηκα, « ..διαχειρίζονται με συνέπεια και συναίσθηση ανάλογα με τις ανάγκες; Διασφαλίζουν την ισότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ μας; Μήπως αποτελούν διπλή φορολόγηση για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι δωρεάν; Αυξάνουν ή μειώνουν την κοινωνική συνοχή; Δημιουργούν ανισότητες μεταξύ μας; Πως αξιολογείται η ποιότητα και αποτελεσματικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών; Εν ολίγοις πληρώνουμε πολλά ή λίγα για τις υπηρεσίες που λαμβάνουμε;»
Να αφήσουμε κάτι, έστω ως πρότυπο νομιμότητας και λογικής, ως επιλογή και όχι ως υποχρέωση! Έστω για μια φορά.. να «..μετρήσουμε» βρε αδερφέ! Να μετρήσουμε τις μπουκιές ως ενήλικες.
Ως ενήλικές και όχι ως λαίμαργο παιδί που τρώει το αγαπημένο του φαγητό και η μάνα του φωνάζει… «..φθάνει παιδί μου φθάνει.. πόσο θες να φας; Θα σκάσεις!».
