Η Πίτα
Πεποίθησή μου είναι πώς η συνεργασία ιδιωτικού και δημοτικού τομέα, μαζί με τη χρήση νέων τεχνολογιών, είναι απαραίτητη για να ξεπεράσουμε αυτές τις προκλήσεις. Μάλλον χρειαζόμαστε αυτό που ονομάζεται στρατηγικός σχεδιασμός.
Κατηγορία Συνταγματική & Πολιτική Ανάλυση
Αριστερός ή Δεξιός;
Το 1788, πριν την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης, η Γαλλία είχε ένα είδος κοινοβουλίου το οποίο ονομαζόταν Εθνική Συνέλευση. Στο εν λόγω όργανο οι αντιπρόσωποι κάθονταν ανάλογα με την κοινωνική τους τάξη. Οι ευγενείς, που ήταν αρκετά ικανοποιημένοι με την…
Οι «Διαδρομές» της ενέργειας!
Αρχικά σκέφτηκα πως πρέπει να υπάρχουν επειδή ενισχύουν την αυτονομία και την αποδοτικότητα του δήμου μας. Ακολούθως αναρωτήθηκα, « ..διαχειρίζονται με συνέπεια και συναίσθηση ανάλογα με τις ανάγκες; Διασφαλίζουν την ισότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ μας; Μήπως αποτελούν διπλή φορολόγηση για υπηρεσίες που θα έπρεπε να είναι δωρεάν; Αυξάνουν ή μειώνουν την κοινωνική συνοχή; Δημιουργούν ανισότητες μεταξύ μας; Πως αξιολογείται η ποιότητα και αποτελεσματικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών; Εν ολίγοις πληρώνουμε πολλά ή λίγα για τις υπηρεσίες που λαμβάνουμε;»
Οι Στόχοι;
Να αφήσουμε κάτι, έστω ως πρότυπο νομιμότητας και λογικής, ως επιλογή και όχι ως υποχρέωση! Έστω για μια φορά.. να «..μετρήσουμε» βρε αδερφέ! Να μετρήσουμε τις μπουκιές ως ενήλικες.
Ως ενήλικές και όχι ως λαίμαργο παιδί που τρώει το αγαπημένο του φαγητό και η μάνα του φωνάζει… «..φθάνει παιδί μου φθάνει.. πόσο θες να φας; Θα σκάσεις!».
Αναπολώντας το παρελθόν!
Οι λιγοστές ανάγκες, βιολογικές και μη, καλύπτονταν κατά συντριπτικό ποσοστό από ιδιοκαλλιέργεια οπότε, ήταν σχετικά εύκολο να ιεραρχηθούν. Πρώτα φροντίζαμε να έχουμε τροφή (φαγητό και νερό) και ακολούθως την αποπληρωμή των οικιακών λογαριασμών (φως, ύδρευση, τηλέφωνο)… ό,τι απέμενε, μετά την αποταμίευση, την ένδυση, την υπόδηση κλπ.. μοιραζόταν στις εναπομένουσες ανάγκες όπως η διασκέδαση (κανένα πανηγύρι δηλαδή..!) Παραδοσιακά, τέτοια εποχή, επισκεπτόμασταν τα “Κιόνια” συνδυάζοντας ψώνια και διασκέδαση, το τερπνόν μετά του ωφελίμου!
Ο Φίλος μου ο Θανάσης
Ο Θανάσης λοιπόν, μου περιέγραψε με πολύ μελανά χρώματα τη ζωή του ως καλλιεργητής σουλτανίνας. Μάλιστα, όσο εξελισσόταν η συζήτηση, έπνεε μένεα κατά του ευρώ (νόμισμα). Όταν διαφώνησα ευγενικά μαζί του, ανέφερε με ένταση στη φωνή του, « ..πουλούσα με 500δρχ το κιλό και το roundup είχε 3000 δρχ. Τώρα πουλάω με 80 λεπτά και το roundup έχει 70€ και οι επιδοτήσεις κάθε χρόνο μειώνονται!».
Σκέφτηκα, πως δεν είχε νόημα να αντιπαραβάλλω τον πληθωρισμό που θα είχε το παλιό νόμισμα, το γεγονός ότι οι επιχειρηματικές αποδόσεις (ενός προϊόντος ή υπηρεσίας) του παρελθόντος δεν εγγυώνται τις αποδόσεις του μέλλοντος, την ΚΑΠ ((βλ.Η κοινή γεωργική πολιτική), κλπ….
Ο Θανάσης δεν συζητούσε μαζί μου τη νομισματική πολιτική αλλά μου μετέφερε το άγχος της επιβίωσής του! Της επιβίωσης της οικογένειάς του!
