Η παρέλαση ξεκίνησε με τους προσκόπους να πλησιάζουν! Με επιδέξιες κινήσεις κατάφεραν να αποφύγουν το εμπόδιο. Ακολούθησαν οι πολιτιστικοί σύλλογοι όπου με εξίσου ευφάνταστες ενέργειες κατάφεραν να διατηρήσουν τη συνοχή του σχηματισμού τους. Εν συνεχεία παρέλασαν τα σχολεία, όπου το νεαρό της ηλικίας των συμμετεχόντων επέτρεπε την ομαλή διεξαγωγή της Σικυώνιας παρέλασης μετ’ εμποδίων!
– «Όλοι καλά!» μου απάντησε.. «αλλά άσε ρε Χρήστο..».. λέει και τραβάει ένα μάτσο χαρτιά από την εσωτερική τσέπη του μπουφάν του. «Άσε με τους μαλ***… το άρθρο 13 το έχεις ακούσει;;» με ρώτησε.
Προσπάθησα να απαντήσω αλλά κατάλαβα πώς η ερώτηση ήταν μάλλον ρητορική.
Αρχικά μελετήσαμε την κατάστασή του και άμεσα αρχίσαμε τις εργασίες αποκατάστασης. Ο μικρότερος ξεμπέρδευε την ουρά, ο μεσαίος μπάλωνε με ταινία τις τρύπες και ο μεγαλύτερος, εγώ δηλαδή, επιδιόρθωνε τα ζύγια. Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το μυαλό μου ταξίδεψε για ακόμα μια φορά στα παιδικά μου χρόνια….
Μεγάλο ενδιαφέρον έχει η απόδοσης δικαιοσύνης κατά τη διάρκεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τις θέσεις και τις έδρες των δικαστηρίων τις έδινε ο πασάς, είτε ως προίκα, είτε ως επιβράβευση στους οικείους του.
Από την επανάσταση έως και σήμερα, όταν βρισκόμαστε στο ναδίρ, συνέβαινε ένα τυχαίο γεγονός… και «τσούπ» να’ μαστε πάλι πρώτη «μούρη»! Έτσι το 2015 κι αφού διαπραγματευτήκαμε ένας - ένας επί συναπτά έτη, επιτύχαμε το μέγιστο χείριστο αποτέλεσμα.
Καθότι η επιβράβευση του αυτοδημιούργητου στη χώρα μας περνά μέσα από τον κομματικό σωλήνα, οι επενδύσεις μέσα από την κυβέρνηση και η μετά θάνατον ζωή από το καλλυμαύχιον!
