Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά κάθε ημέρα κατέβαινε στον καφενέ για να «παίξει». Από τη μία το τσίπουρο και το ουίσκι, κι από την άλλη η αδρεναλίνη της κολλιτσίνας τον κρατούσαν μέχρι τις πρωινές ώρες. Έτσι ήτανε κι εκείνο το απόγευμα παραμονή πρωτοχρονιάς όπου φόρεσε τα καλά του, μαύρο σκαρπίνι, άσπρη κάλτσα, πουκάμισο άσπρο ώστε να ταιριάζει με την κάλτσα, σακάκι μαύρο και γκρι υφασμάτινο παντελόνι. Οπτασία ο Μήτσος!!
Ο Φίλος μας χωρίς να έχει ιδέα τι τον περίμενε, μπήκε στο χώρο του συνεργείου και πολύ γρήγορα βρήκε το ανταλλακτικό για το αυτοκίνητό του. Πριν προλάβει όμως να βγει του επιτέθηκαν τα σκυλιά! Άρχισε να τρέχει με μεγάλες δρασκελιές σε έντονο ρυθμό στον εσωτερικό χώρο του συνεργείου προσπαθώντας να αποφύγει τη μανιώδη καταδίωξή τους.
Φαντάστηκα τον παπά να κλειδώνει το παγκάρι και να ψάλλει με παθιασμένο ένστικτο…
«Ου κλέεεεψεις, αλλά βάλε το κέρμα σωστάαααα μέσαααά αααάά, γιατί ο Θεός βλέπει κι εγώ μετράωωωωω ωωω ωωΩ!!!».
Σκέφθηκα τον Γκρούεζα όπου αντί για γίδια δηλώνει στρέμματα στον ΟΠΕΚΕΠΕ!
«Δεν είναι κλοπή, είναι συνεισφορά στη φωτοσύνθεση»,
θα απαντούσε με χαμόγελο όταν τον ρωτούσαν!
«Δεν μπορεί…;;» σκέφθηκε! «Έχουμε την καλύτερη γλώσσα! Θα υπάρχει σίγουρα μια και μόνο μια λέξη που θα υποκαθιστά ολόκληρη τη φράση… ..σύγχρονος άνθρωπος που επιβιώνει στη σύγχρονη κοινωνία..»!
Άφησε το στυλό από τα χέρια της. Παραμέρισε μέχρι εξάλειψης την αγγλική γλώσσα από το μυαλό κι άρχισε να ψάχνει στη μνήμη της για τη μία και μοναδική λέξη! Τη μία λέξη που θα έκανε τη διαφορά!
Εκείνη την εποχή λοιπόν πατούσαν τα σταφύλια, είτε με τα πόδια, είτε έπρεπε να τα μεταφέρουν σε κάποιο παρακείμενο πατητήρι. Ο Μπαρμπαγιάννης είχε «μυριστεί» την ευκαιρία κι είχε κατασκευάσει ένα αυτοσχέδιο φορητό πατητήρι. Ένα πατητήρι που έσερνε με το χιλιοταλαιπωρημένο του τρακτέρ από σπίτι σε σπίτι. Ένα πατητήρι που του απέδιδε ένα επιπλέον μεροκάματο στο κοπιαστικό ετήσιο εισόδημά του. Στην αρχή το χρησιμοποίησε για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του χωριού, αλλά σταδιακά η φορητή του επιχείρηση απέκτησε φήμη.
Το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά αντάμα με τις μπριζόλες και τις μπύρες στο στομάχι του Μπάμπη. «Κοινώς» είχε φάει το καταπέτασμα. Μπήκε στο σπίτι κι έπεσε για ύπνο. Η ώρα «μικρή» αλλά η ζέστη μεγάλη. Στριφογύριζε ο Μπάμπης μα η μπύρα ερχόταν στη μύτη του κι ο ιδρώτας κυλούσε στο μέτωπό του. Σηκώθηκε! Βγήκε στο πεζοδρόμιο και κάθισε σε μια καρέκλα δίπλα στο τραπέζι που είχε τοποθετήσει το προηγούμενο απόγευμα.
Δροσούλα!.. Ανάσανε λίγο…. Απέναντι παρατήρησε μια δημοτική ντουζιέρα που έσταζε νωχελικά στο μισοσκόταδο.
