Ετικέτα Πολιτική

Σε ελεύθερη μετάφραση είναι κάτι σαν το «οικογενειακό excel» όπου προβλέπει πόσα λεφτά αναμένεται να εισπραχθούν (φόροι, επιδοτήσεις, δάνεια κ.λπ.) και πού θα ξοδευτούν (μισθοί, συντάξεις, επενδύσεις, άμυνα, υγεία, παιδεία κ.λπ.). Είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση αυτοδεσμεύεται για το πώς σκοπεύει να διαχειριστεί το δημόσιο χρήμα την επόμενη χρονιά.

Πιο ποιητικά θα μπορούσαμε να πούμε πώς είναι η προσπάθεια να βάλει κανείς τάξη στα όνειρα και μέτρο στις ανάγκες ενός ολόκληρου λαού.

Φαντάστηκα τον παπά να κλειδώνει το παγκάρι και να ψάλλει με παθιασμένο ένστικτο…
«Ου κλέεεεψεις, αλλά βάλε το κέρμα σωστάαααα μέσαααά αααάά, γιατί ο Θεός βλέπει κι εγώ μετράωωωωω ωωω ωωΩ!!!».

Σκέφθηκα τον Γκρούεζα όπου αντί για γίδια δηλώνει στρέμματα στον ΟΠΕΚΕΠΕ!
«Δεν είναι κλοπή, είναι συνεισφορά στη φωτοσύνθεση»,
θα απαντούσε με χαμόγελο όταν τον ρωτούσαν!

Ο χαλασοχώρης είναι διαχρονικός. Τον βρίσκεις στην Οθωμανική περίοδο να μαζεύει φόρους με το καπέλο του κοτζαμπάση, μετά τον βλέπεις στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος να διορίζεται από τον βουλευτή, κι αργότερα τον συναντάς σε κάθε ρουσφέτι, σε κάθε διοικητική θέση του εικοστού αιώνα ανεξαρτήτως εάν κυβερνά αριστερά, δεξιά, χούντα ή βασιλιάς κατακτητής. Το DNA του είναι αμετάβλητο. «Βρες καρέκλα, κάτσε, και φρόντισε να πληρώνεσαι για να μη σηκώνεσαι». Είναι πώς να το πω.. η εξέλιξη του κηφήνα!

Στον 19ο αιώνα, οι Γερμανοί, ως λάτρεις του συστήματος της πειθαρχίας και των τεράστιων λέξεων επινόησαν το Verhältnismäßigkeitsprinzip. Εναλλακτικά, την αναλογικότητα. Την επινόησαν με τόσες συλλαβές που αν την πεις σωστά παίρνεις αυτόματα υποτροφία στο καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου. Εκεί λοιπόν η Αρχή χρησιμοποιείται ως φίλτρο ενάντια στις διοικητικές αυθαιρεσίες. Κοινώς εάν σε πιάσουν με τη γίδα στην πλάτη, αρχικά και άμεσα επιστρέφεις τη γίδα! Δεν την κρατάς και επιβάλεις στους συγχωριανούς σου να την πληρώσουν! Επιστρέφεις τη γίδα και δέχεσαι την ποινή της πράξης σου. Δέχεσαι την ποινή ακόμα κι αν είσαι στην εξουσία! Αυτό είναι το αντίδοτο στον φασισμό!
Για τούτο το σκοπό η μεταπολεμική Γερμανία ενσωματώνει την αναλογικότητα στο Σύνταγμά της. Την ενσωματώνει βλέποντάς την ως «αντίδοτο στο δηλητήριο του ολοκληρωτισμού».

Το φαινόμενο να τίθενται ασήμαντες αποφάσεις σε ψηφοφορία είναι κλασικό σύμπτωμα συλλογικής ψευδο-συμμετοχικότητας. Για να το πούμε πιο απλά… άλλοι λαμβάνουν τις σημαντικές αποφάσεις κι αφήνουν τις ασήμαντες για εμάς, ώστε να νιώθουμε ότι συμμετέχουμε βρε αδερφέ..

Η διοίκηση δείχνει ότι υπάρχει "δημοκρατία" και "συμμετοχή", αλλά στην πραγματικότητα αυτό είναι «φούμαρα». Μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα αλλάξει η γραμματοσειρά στις αποφάσεις, αλλά όχι το τι γράφουν.

Ως επί το πλείστον οι ασήμαντες αποφάσεις είναι ασφαλείς!! Αν κάτι πάει στραβά, φταίει η "ψηφοφορία", όχι το άτομο που κρύβεται πίσω της.

Καθότι η επιβράβευση του αυτοδημιούργητου στη χώρα μας περνά μέσα από τον κομματικό σωλήνα, οι επενδύσεις μέσα από την κυβέρνηση και η μετά θάνατον ζωή από το καλλυμαύχιον!