Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Αυτή ίσως είναι η γοητεία του τόπου μας. Αυτή η διαρκής αμφιταλάντευση. Είμαστε ένας λαός που δηλώνει Ορθόδοξος «μέχρι κόκκαλο», αλλά καταναλώνει Χριστούγεννα με όρους Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Θέλουμε τη λάμψη και την οργάνωση του καθολικισμού στολισμένη στο τρενάκι της πλατείας, αλλά αναζητάμε την αλήθεια μας στην απλότητα ενός ορεινού χωριού.
Ο Φίλος μας χωρίς να έχει ιδέα τι τον περίμενε, μπήκε στο χώρο του συνεργείου και πολύ γρήγορα βρήκε το ανταλλακτικό για το αυτοκίνητό του. Πριν προλάβει όμως να βγει του επιτέθηκαν τα σκυλιά! Άρχισε να τρέχει με μεγάλες δρασκελιές σε έντονο ρυθμό στον εσωτερικό χώρο του συνεργείου προσπαθώντας να αποφύγει τη μανιώδη καταδίωξή τους.
Η νοοτροπία βέβαια είναι διαχρονική και μου θύμισε έντονα έναν πρώην δήμαρχο Αθηναίων κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Στην προσπάθειά του να διαχειριστεί παρομοίως σε υπερθετικό βαθμό το παγκάρι του δήμου, ανακάλυψε μαζί με έναν ομόσταυλό του δήμαρχο Σπάρτης, πως δεν είχε υπογραφεί η σύμβαση λήξης του πελοποννησιακού πολέμου!
Πεδίο «επένδυσις» δόξης λαμπρόν!!! Τότε βλέπετε δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα τις «αναπτυξιακές διαδημοτικές επιχειρήσεις»!
Ο χαλασοχώρης είναι διαχρονικός. Τον βρίσκεις στην Οθωμανική περίοδο να μαζεύει φόρους με το καπέλο του κοτζαμπάση, μετά τον βλέπεις στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος να διορίζεται από τον βουλευτή, κι αργότερα τον συναντάς σε κάθε ρουσφέτι, σε κάθε διοικητική θέση του εικοστού αιώνα ανεξαρτήτως εάν κυβερνά αριστερά, δεξιά, χούντα ή βασιλιάς κατακτητής. Το DNA του είναι αμετάβλητο. «Βρες καρέκλα, κάτσε, και φρόντισε να πληρώνεσαι για να μη σηκώνεσαι». Είναι πώς να το πω.. η εξέλιξη του κηφήνα!
Το σκοτάδι είχε πέσει για τα καλά αντάμα με τις μπριζόλες και τις μπύρες στο στομάχι του Μπάμπη. «Κοινώς» είχε φάει το καταπέτασμα. Μπήκε στο σπίτι κι έπεσε για ύπνο. Η ώρα «μικρή» αλλά η ζέστη μεγάλη. Στριφογύριζε ο Μπάμπης μα η μπύρα ερχόταν στη μύτη του κι ο ιδρώτας κυλούσε στο μέτωπό του. Σηκώθηκε! Βγήκε στο πεζοδρόμιο και κάθισε σε μια καρέκλα δίπλα στο τραπέζι που είχε τοποθετήσει το προηγούμενο απόγευμα.
Δροσούλα!.. Ανάσανε λίγο…. Απέναντι παρατήρησε μια δημοτική ντουζιέρα που έσταζε νωχελικά στο μισοσκόταδο.
