Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά κάθε ημέρα κατέβαινε στον καφενέ για να «παίξει». Από τη μία το τσίπουρο και το ουίσκι, κι από την άλλη η αδρεναλίνη της κολλιτσίνας τον κρατούσαν μέχρι τις πρωινές ώρες. Έτσι ήτανε κι εκείνο το απόγευμα παραμονή πρωτοχρονιάς όπου φόρεσε τα καλά του, μαύρο σκαρπίνι, άσπρη κάλτσα, πουκάμισο άσπρο ώστε να ταιριάζει με την κάλτσα, σακάκι μαύρο και γκρι υφασμάτινο παντελόνι. Οπτασία ο Μήτσος!!
Αυτή ίσως είναι η γοητεία του τόπου μας. Αυτή η διαρκής αμφιταλάντευση. Είμαστε ένας λαός που δηλώνει Ορθόδοξος «μέχρι κόκκαλο», αλλά καταναλώνει Χριστούγεννα με όρους Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Θέλουμε τη λάμψη και την οργάνωση του καθολικισμού στολισμένη στο τρενάκι της πλατείας, αλλά αναζητάμε την αλήθεια μας στην απλότητα ενός ορεινού χωριού.
