Κάπου εκεί ο μικρός της παρέας μαζί με ‘κάνα δύο φίλους ξεμονάχιασαν την καρέκλα με το σακάκι του πατέρα. Έβαλαν το χέρι γρήγορα γρήγορα στην τσέπη και κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια κροτίδα κι ένα κουτί σπίρτα. Τα πήραν παράμερα κι άρχισαν να προσομοιώνουν τις κινήσεις που είχαν δει λίγα λεπτά πριν. Ήθελαν κι αυτοί να συμμετάσχουν στη γιορτή της χριστιανοσύνης.
Τέτοιες μέρες ήτανε καμιά σαρανταριά χρόνια πριν, τέτοιες μέρες πασχαλινές! Τα σχολεία είχαν παραδώσει τη σκυτάλη στις διακοπές κι εμείς ως μαθητούδια οργανώναμε τις επικείμενες ανδραγαθίες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Αρχικά μελετήσαμε την κατάστασή του και άμεσα αρχίσαμε τις εργασίες αποκατάστασης. Ο μικρότερος ξεμπέρδευε την ουρά, ο μεσαίος μπάλωνε με ταινία τις τρύπες και ο μεγαλύτερος, εγώ δηλαδή, επιδιόρθωνε τα ζύγια. Η ώρα περνούσε ευχάριστα και το μυαλό μου ταξίδεψε για ακόμα μια φορά στα παιδικά μου χρόνια….
Είχαν μαζευτεί λέει στο λόφο του Φιλοπάππου, στην Αθήνα για να αναπαραστήσουν και να κινηματογραφήσουν τη σταύρωση του Ιησού. Ηθοποιοί, κάμερες της εποχής, σκηνοθέτες, παραγωγοί κλπ… Είχαν βρει και πρωταγωνιστή! Του είχαν φορτώσει του δύστυχου ένα ξύλινο σταυρό, μεγαλύτερο και βαρύτερο από αυτόν που μπορούσε να μεταφέρει και τον είχαν βάλει να σέρνεται στην ανηφοριά.
Κατεβήκαμε στην παραλία με τα «μπανιερά» μας! Το κύμα των προηγούμενων ημερών είχε ξεβράσει αρκετά αντικείμενα (σκουπίδια, ξύλα κλπ..) τα οποία όμως δεν μας εμπόδισαν ιδιαίτερα, εάν εξαιρέσεις βέβαια την οφθαλμική μας αισθητική. Άλλωστε έχουμε συνηθίσει την «επιμελή» καθαριότητα ως αναλογική συνευθύνη!
Σηκώνεσαι ας πούμε το πρωί, κοιτάς στον καθρέφτη και λες…
– Πως είσαι έτσι βρε καραγκιόζη;;.. Ξύρισμα θέλεις!
Ή ξεκινάς να πας στη δουλειά και.. μέσα στη χαρά και την ευγένεια φωνασκείς προσφωνώντας τον διπλανό οδηγό..
– Πού πας βρε καραγκιόζη; Με λάδι το πήρες;
Μετά του ήχου φυσικά της παρατεταμένης κόρνας, συνοδευτικώς βεβαίως βεβαίως!
