Σε όλο τούτο εδώ τον θίασο εν τέλει μπαίνουν κι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές! Οι αγροτοσυνδικαλιστές και οι πολιτικοί που τους εκπροσωπούν. Άνθρωποι που χρόνια τώρα ανεβαίνουν σε καρότσες, πιάνουν μικρόφωνα, υπόσχονται «αγώνες» και «δικαίωση». Τελικά, τι κάνουν; Διαπραγματεύονται… την κοροϊδία. Ο ένας κοιτάει να βγει βουλευτής, ο άλλος να μπει σε «λίστα», ο τρίτος να κρατήσει το μαγαζί του συνδικάτου.
Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά κάθε ημέρα κατέβαινε στον καφενέ για να «παίξει». Από τη μία το τσίπουρο και το ουίσκι, κι από την άλλη η αδρεναλίνη της κολλιτσίνας τον κρατούσαν μέχρι τις πρωινές ώρες. Έτσι ήτανε κι εκείνο το απόγευμα παραμονή πρωτοχρονιάς όπου φόρεσε τα καλά του, μαύρο σκαρπίνι, άσπρη κάλτσα, πουκάμισο άσπρο ώστε να ταιριάζει με την κάλτσα, σακάκι μαύρο και γκρι υφασμάτινο παντελόνι. Οπτασία ο Μήτσος!!
Αυτή ίσως είναι η γοητεία του τόπου μας. Αυτή η διαρκής αμφιταλάντευση. Είμαστε ένας λαός που δηλώνει Ορθόδοξος «μέχρι κόκκαλο», αλλά καταναλώνει Χριστούγεννα με όρους Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Θέλουμε τη λάμψη και την οργάνωση του καθολικισμού στολισμένη στο τρενάκι της πλατείας, αλλά αναζητάμε την αλήθεια μας στην απλότητα ενός ορεινού χωριού.
Γενικότερα η διαδικασία παραγωγής και επιβίωσης ήταν στενά συνυφασμένη με αυτή της οικονομίας. Η εξορθολογισμένη διαχείριση ξεκινούσε από το μουτάφι στην είσοδο της οικίας έως τα ξύλα για την σόμπα. Αυτή η κυνική λογική επέτρεψε σε γενιές ολάκερες να επιβιώσουν σε πολύ δύσκολες εποχές. Επέτρεψε σε επόμενες γενιές να διαπρέψουν όταν οι συνθήκες καλυτέρεψαν!
Η νοοτροπία βέβαια είναι διαχρονική και μου θύμισε έντονα έναν πρώην δήμαρχο Αθηναίων κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Στην προσπάθειά του να διαχειριστεί παρομοίως σε υπερθετικό βαθμό το παγκάρι του δήμου, ανακάλυψε μαζί με έναν ομόσταυλό του δήμαρχο Σπάρτης, πως δεν είχε υπογραφεί η σύμβαση λήξης του πελοποννησιακού πολέμου!
Πεδίο «επένδυσις» δόξης λαμπρόν!!! Τότε βλέπετε δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα τις «αναπτυξιακές διαδημοτικές επιχειρήσεις»!
