Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά κάθε ημέρα κατέβαινε στον καφενέ για να «παίξει». Από τη μία το τσίπουρο και το ουίσκι, κι από την άλλη η αδρεναλίνη της κολλιτσίνας τον κρατούσαν μέχρι τις πρωινές ώρες. Έτσι ήτανε κι εκείνο το απόγευμα παραμονή πρωτοχρονιάς όπου φόρεσε τα καλά του, μαύρο σκαρπίνι, άσπρη κάλτσα, πουκάμισο άσπρο ώστε να ταιριάζει με την κάλτσα, σακάκι μαύρο και γκρι υφασμάτινο παντελόνι. Οπτασία ο Μήτσος!!
Αυτή ίσως είναι η γοητεία του τόπου μας. Αυτή η διαρκής αμφιταλάντευση. Είμαστε ένας λαός που δηλώνει Ορθόδοξος «μέχρι κόκκαλο», αλλά καταναλώνει Χριστούγεννα με όρους Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Θέλουμε τη λάμψη και την οργάνωση του καθολικισμού στολισμένη στο τρενάκι της πλατείας, αλλά αναζητάμε την αλήθεια μας στην απλότητα ενός ορεινού χωριού.
Ο Φίλος μας χωρίς να έχει ιδέα τι τον περίμενε, μπήκε στο χώρο του συνεργείου και πολύ γρήγορα βρήκε το ανταλλακτικό για το αυτοκίνητό του. Πριν προλάβει όμως να βγει του επιτέθηκαν τα σκυλιά! Άρχισε να τρέχει με μεγάλες δρασκελιές σε έντονο ρυθμό στον εσωτερικό χώρο του συνεργείου προσπαθώντας να αποφύγει τη μανιώδη καταδίωξή τους.
Γενικότερα η διαδικασία παραγωγής και επιβίωσης ήταν στενά συνυφασμένη με αυτή της οικονομίας. Η εξορθολογισμένη διαχείριση ξεκινούσε από το μουτάφι στην είσοδο της οικίας έως τα ξύλα για την σόμπα. Αυτή η κυνική λογική επέτρεψε σε γενιές ολάκερες να επιβιώσουν σε πολύ δύσκολες εποχές. Επέτρεψε σε επόμενες γενιές να διαπρέψουν όταν οι συνθήκες καλυτέρεψαν!
Εκείνη την εποχή λοιπόν πατούσαν τα σταφύλια, είτε με τα πόδια, είτε έπρεπε να τα μεταφέρουν σε κάποιο παρακείμενο πατητήρι. Ο Μπαρμπαγιάννης είχε «μυριστεί» την ευκαιρία κι είχε κατασκευάσει ένα αυτοσχέδιο φορητό πατητήρι. Ένα πατητήρι που έσερνε με το χιλιοταλαιπωρημένο του τρακτέρ από σπίτι σε σπίτι. Ένα πατητήρι που του απέδιδε ένα επιπλέον μεροκάματο στο κοπιαστικό ετήσιο εισόδημά του. Στην αρχή το χρησιμοποίησε για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του χωριού, αλλά σταδιακά η φορητή του επιχείρηση απέκτησε φήμη.
