Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, αλλά σε ετούτη εδώ πάντα υπάρχει ένα θέμα ώστε να σε παρακινήσει να πιάσεις το μολύβι. Συγκεκριμένα αυτή την περίοδο έχει ανοίξει εκ νέου η συζήτηση για συνταγματική αναθεώρηση. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα…
Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Η νοοτροπία βέβαια είναι διαχρονική και μου θύμισε έντονα έναν πρώην δήμαρχο Αθηναίων κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Στην προσπάθειά του να διαχειριστεί παρομοίως σε υπερθετικό βαθμό το παγκάρι του δήμου, ανακάλυψε μαζί με έναν ομόσταυλό του δήμαρχο Σπάρτης, πως δεν είχε υπογραφεί η σύμβαση λήξης του πελοποννησιακού πολέμου!
Πεδίο «επένδυσις» δόξης λαμπρόν!!! Τότε βλέπετε δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα τις «αναπτυξιακές διαδημοτικές επιχειρήσεις»!
Σε ελεύθερη μετάφραση είναι κάτι σαν το «οικογενειακό excel» όπου προβλέπει πόσα λεφτά αναμένεται να εισπραχθούν (φόροι, επιδοτήσεις, δάνεια κ.λπ.) και πού θα ξοδευτούν (μισθοί, συντάξεις, επενδύσεις, άμυνα, υγεία, παιδεία κ.λπ.). Είναι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση αυτοδεσμεύεται για το πώς σκοπεύει να διαχειριστεί το δημόσιο χρήμα την επόμενη χρονιά.
Πιο ποιητικά θα μπορούσαμε να πούμε πώς είναι η προσπάθεια να βάλει κανείς τάξη στα όνειρα και μέτρο στις ανάγκες ενός ολόκληρου λαού.
Η Ελλάδα έχει υψηλό δείκτη δημοκρατίας (8,07), αλλά αρνητικό MCR (−290/1εκ. ενήλικες). Αυτό σημαίνει ότι ως κοινωνία δεν παράγει νέους εκατομμυριούχους. Αντιθέτως χάνει! Την ίδια στιγμή όμως έχει εντυπωσιακά θετικό MARR (~115), αποκλειστικά χάρη στην εισροή ξένων εκατομμυριούχων.
Εδώ βλέπουμε μια κρίσιμη αντίφαση. Η χώρα είναι ελκυστική για εξωτερικά κεφάλαια λόγω σταθερότητας, αλλά δεν δημιουργεί ευκαιρίες οικονομικής ανόδου για τους πολίτες της.
Η Πολιτεία και η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση παρέχουν όλα εκείνα τα ψηφιακά εργαλεία, όπως το παρατηρητήριο περιφερειακών πολιτικών (σχετ.έρευνα https://regionalpolicymonitor.org/, gov.gr, κλπ), όπου ένας σύγχρονος δήμος μπορεί να αξιοποιήσει, ώστε να δώσει υπεραξία στα έσοδά του, δημιουργώντας δημοσιονομικό χώρο για ευρύτερη κοινωνική πολιτική.
