Η χαμηλή εμπιστοσύνη δεν είναι επικοινωνιακό πρόβλημα, είναι δομική ένδειξη ότι οι πολίτες δεν βιώνουν τους θεσμούς ως ουδέτερους και προβλέψιμους άλλα ως εργαλεία στη διάθεση της κάθε πολιτικής εξουσίας. Η δημοκρατία σε αυτή την περίπτωση, μετατρέπεται σε διαδικασία συμμόρφωσης και όχι σε κοινό εγχείρημα λειτουργίας του κράτους.
Τελικά στην Ελλάδα οι νόμοι είναι σαν τα «Prêt-à-porter» ρούχα… οι πολλοί στριμώχνονται στα νούμερα που τους δίνουν. Οι εκλεκτοί όμως έχουν πάντα τον ράφτη στο εκάστοτε υπουργικό ή δημοτικό συμβούλιο ώστε να τους εξασφαλίζει την απαραίτητη άνεση κινήσεων, ειδικά όταν η ξεδιαντροπιά απαιτεί μεγάλες δρασκελιές και ενέχει κινδύνους θέασης των οπισθίων.
Έχει όμως και κενό, κενό που προσπαθεί να το γεμίσει στον ψυχολόγο. Του λένε άγχος, πίεση, burnout και είναι όλα σωστά. Κανείς όμως δεν του λέει το πιο απλό.. ότι ξεριζώθηκε!
Άλλαξε ζωή χωρίς να το θέλει. Έφυγε θαρρώντας πως θα ζήσει καλύτερα, αλλά παλεύει για να επιβιώσει. Αντάλλαξε τον ουρανό με ταβάνι και το χώμα με άσφαλτο. Έγινε σύγχρονος, πριν γίνει ευτυχισμένος. Κάπως έτσι, το χωριό έχασε έναν άνθρωπο κι η πόλη κέρδισε ακόμη έναν κουρασμένο.
Σε όλο τούτο εδώ τον θίασο εν τέλει μπαίνουν κι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές! Οι αγροτοσυνδικαλιστές και οι πολιτικοί που τους εκπροσωπούν. Άνθρωποι που χρόνια τώρα ανεβαίνουν σε καρότσες, πιάνουν μικρόφωνα, υπόσχονται «αγώνες» και «δικαίωση». Τελικά, τι κάνουν; Διαπραγματεύονται… την κοροϊδία. Ο ένας κοιτάει να βγει βουλευτής, ο άλλος να μπει σε «λίστα», ο τρίτος να κρατήσει το μαγαζί του συνδικάτου.
Όλοι πέσαμε για ύπνο το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου με την κρυφή ελπίδα ότι τα μεσάνυχτα, μαζί με τα πυροτεχνήματα, θα πραγματοποιούνταν και μια μαζική αναβάθμιση λογισμικού στις κεφαλές μας. Ότι το «2026» θα φέρει αυτόματα λιγότερα νεύρα στην καθημερινότητα, περισσότερη λογική στα παγκάρια και… κυρίως εκείνη τη μαγική ικανότητα να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη με διαφορετικό περιτύλιγμα, με διαφορετική συσκευασία!
Αυτή ίσως είναι η γοητεία του τόπου μας. Αυτή η διαρκής αμφιταλάντευση. Είμαστε ένας λαός που δηλώνει Ορθόδοξος «μέχρι κόκκαλο», αλλά καταναλώνει Χριστούγεννα με όρους Λονδίνου και Νέας Υόρκης. Θέλουμε τη λάμψη και την οργάνωση του καθολικισμού στολισμένη στο τρενάκι της πλατείας, αλλά αναζητάμε την αλήθεια μας στην απλότητα ενός ορεινού χωριού.
