Το περιβολικό του μπάρμπα Τρύφωνα
Μωρέ του άρεσε του μπάρμπα Τρύφωνα το ποτό. Όχι, εκείνα τα «σκληρά», τα ουίσκια, αλλά… τα άλλα τα μερακλίδικα, τα παρεΐστικα. Εκείνα που θέλουν μεζέ βρε παιδί μου. Λίγο τσιπουράκι, λίγο ψαράκι, λίγο κουβεντούλα και ξανά πάλι απ’ την αρχή.
Είχε κι ένα χτήμα ο μπάρμπας. Ένα μονάχα αλλά κάμποσα στρέμματα! Λεμονιές κι ελιές είχε μέσα. Λεμονιές, ελιές και κάπου εκεί στην άκρη «κρατούσε» ένα μικρό περιβολάκι. Έτσι, για να ‘χει το σπίτι κανένα ζαρζαβατικό της εποχής. Μια καλλιεργούσε μαρουλάκια και μάπες, μια ντοματούλες κι αγγουράκια. Ανάλογα με την περίοδο.
Μαζί με την κυρά Κούλα το καλλιεργούσαν. Από τα χαράματα στο χτήμα κι οι δυο! Μα σαν ανέβαινε ο ήλιος, ο μπάρμπα Τρύφωνας άφηνε την κυρά στο σπίτι κι έφευγε «βουρ» για τον καφενέ. Είχε γίνει πια καθημερινότητα πολυετής!
Τον τελευταίο καιρό όμως το είχε παρακάνει!
Το είχε παρακάνει τόσο, που η κυρά Κούλα είχε φτάσει στο σημείο να απευθυνθεί στον γείτονα που διάγει τον βίο του ως όργανο της τάξης, μήπως και… του πάρουν το δίπλωμα!
Όχι, όχι γιατί έτρεχε ο μπάρμπας, κάθε άλλο! Μα γιατί επέστρεφε στο σπίτι χρησιμοποιώντας τεθλασμένη πορεία πάνω σε ίσιο δρόμο.
Όπως ήταν φυσικό, το θέλημα της κυράς έγινε! Ο μπάρμπα Τρύφωνας απώλεσε το δίπλωμά του καθότι ευρέθη να υπερβαίνει το νόμιμο όριο αλκοόλ κατά κάμποσο!
Πόσο κάμποσο; Ούτε κι ο ίδιος δεν μπορούσε να θυμηθεί!
Ακόμα όμως κι άνευ διπλώματος ο μπάρμπας συνέχιζε ακάθεκτος. Καβάλαγε το παλιό αγροτικό και «βουρ» πάλι για τον καφενέ. Τι κι αν φώναζε η κυρά του; Αυτός είχε απωλέσει την ακοή ειδικά στις συχνότητες της φωνής της.
Έτσι λοιπόν κι εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα είχε πάει πάλι στον καφενέ, τα είχε «τσούξει», ελαφρώς παραπάνω απ’ όσο σήκωνε το κορμί του και σαν βράδιασε πήρε τον δρόμο της επιστροφής.
Μόνο που λίγο παρακάτω τα όργανα είχαν ανέβει στο «λαϊκό πάλκο», διενεργώντας αλκοτέστ στους διερχόμενους οδηγούς.
Μοιραία λοιπόν σταμάτησαν και τον μπάρμπα Τρύφωνα.
«Έχετε καταναλώσει αλκοόλ, κύριε;» ρώτησε το όργανο της τάξης.
«Όχι… τσίπουρο έχω πιει!…χικ!» απάντησε ο μπάρμπας με διακοπτόμενη φωνή από το λόξιγκα.
«Άδεια, δίπλωμα, ασφάλεια και κατεβείτε για αλκοτέστ παρακαλώ.»
Ο μπάρμπα Τρύφωνας κατέβηκε από το αγροτικό κρατώντας τα χαρτιά. Έδωσε άδεια κι ασφάλεια στο όργανο.
«Λείπει το δίπλωμά σας, κύριε…»
Ο μπάρμπας τον κοίταξε με ειλικρινή απορία.
«Εσείς το έχετε!…χικ!»
«Συγγνώμη;»
«Το δίπλωμά μου το έχετε εσείς!…χικ!»
Το όργανο συνοφρυώθηκε.
«Σας έχουμε αφαιρέσει την άδεια ικανότητας οδήγησης;»
«Δεν ξέρω τι άλλο έχετε κάνει, πάντως το δίπλωμά μου το έχετε εσείς!!…χικ!»
Το όργανο πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Κύριε θα πρέπει να σας αφαιρέσουμε και τις πινακίδες κυκλοφορίας.»
Ο μπάρμπα Τρύφωνας ακούμπησε νωχελικά στο καπό του περιπολικού.
«Ε! Καλά… πάρτε ό,τι θέλετε κι εγώ θα συνεχίσω μ’ ότι απομείνει… χικ!»
Ο αστυνομικός κούνησε με απόγνωση το κεφάλι του λέγοντας…
«Φυσήξτε εδώ παρακαλώ.»
«Φσσσσσσ… χικ!»
Το μηχάνημα σχεδόν αγανάκτησε.
«Είστε πολύ πάνω από το επιτρεπτό όριο. Θα πρέπει να έρθει κάποιος να σας πάρει.»
Τότε, λες κι ο Θεός των μεθυσμένων είχε βάλει το χέρι του, ακούστηκε δυνατός θόρυβος από το απέναντι ρεύμα. Ένα τροχαίο είχε μόλις συμβεί.
Τα όργανα έτρεξαν αμέσως προς το σημείο του ατυχήματος, αφήνοντας για λίγο «αφύλακτο» τον μπάρμπα Τρύφωνα.
Εκείνος αφού συνήλθε κάπως, κοίταξε μια το αγροτικό του και μια το περιπολικό.
Έπειτα άνοιξε αθόρυβα την πόρτα του περιπολικού, έβαλε μπρος τη μηχανή και πήρε τον δρόμο για το σπίτι.
Μετά από λίγη ώρα πάρκαρε κανονικότατα στην αυλή.
Μπήκε μέσα, ξάπλωσε σχεδόν ακαριαία στον καναπέ και αγνόησε επιδεικτικά τις φωνές της κυράς του.
«Τι ώρα είναι αυτή; Πάλι ήπιες;»
«Λίγο μωρέ… να… χικ! Βρήκα και κάτι όργανα στον δρόμο… κι αλλάξαμε αυτοκίνητο.»
Η κυρά Κούλα πετάχτηκε όρθια.
«Τι έκανες;»
«Τους άφησα το δικό μου και πήρα το δικό τους! Χικ!»
«Ποιο δικό τους; Δεν κατάλαβα!»
«Με τους μπάτσ… μωρέ, πήρα ένα «περιβολικό» κι άφησα το αγροτικό!χικ!»
«Και τι θα το κάνουμε το «περιβολικό» βρε;»
Ο μπάρμπα Τρύφωνας αναστέναξε με σοβαρότητα φιλοσόφου, έκλεισε τα μάτια και μουρμούρισε
«Κυρά… το «περιβολικό» χικ.., οδηγείται χωρίς δίπλωμα…!… χικ!»
