Το μεγάλο παζάρι

Στην Κορινθία που εγώ μεγάλωσα, οι μεγάλες αποφάσεις παραδοσιακά δεν ανακοινώνονταν. Αποκαλύπτονταν! Τις έβλεπες στο χωράφι, στο ελαιοτριβείο, στη στάνη. Τις μύριζες και τις μυρίζεις ακόμα στο χώμα βρε αδερφέ. Τις ακούς στο καφενείο, εκεί που οι πολιτικοί εμφανίζονται μονάχα στις εκλογές. Εκεί που όμως πάντα φτάνουν οι συνέπειες!

Ο Μπάρμπα Πάνος στη Τραγάνα με τις λεμονιές του, ο μπάρμπα Χρήστος στο Λιόπεσι με τις ελιές του, ο Αντώνης στη Λαύκα με τα πρόβατα και το τυρί δεν ξέρουν τι είναι η MERCOSUR. Ξέρουν όμως τι είναι ο παγετός, η ξηρασία, ο έμπορος που… «…σε έχει στο περίμενε..», το κόστος που ανεβαίνει, η τιμή που κατεβαίνει και μια διαχείριση υδάτων που… ανταλλάσσεται μόνο με ψήφους! Ξέρουν πολύ καλά τι θα πει να δουλεύεις έναν χρόνο και να πληρώνεσαι όταν.. κι.. εάν..!

Κι όμως…, κάπου μακριά, σε αίθουσες με σημαίες και μικρόφωνα οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι αποφασίζουν ότι τα λεμόνια, το λάδι, το τυρί τους, θα μπουν σε μια «ιστορική συμφωνία». Σε μια συμφωνία όπως μπήκαν κάποτε τα χωράφια του Μεξικού (βλ.NAFTA). Θα μπουν με όμοια λόγια, ίδιες υποσχέσεις, ίδιους κομπασμούς και ανάλογες φωτογραφίες για τα σόσιαλ μίντια!.

Η NAFTA ήταν το πείραμα. «Ελεύθερη αγορά», «ανάπτυξη», «σύγκλιση», ήταν τα μεγάλα λόγια. Τελικά τι έμεινε; Αγρότες στο Μεξικό να ξεριζώνουν τα καλαμπόκια γιατί δεν άντεχαν το ανάλογο επιδοτούμενο Αμερικανικό προϊόν. Εργάτες στις ΗΠΑ να βλέπουν εργοστάσια να φεύγουν νύχτα για τις νότιες πολιτείες και στη μέση μια μεσαία τάξη να γίνεται νοσταλγία.

Τώρα έχουμε MERCOSUR. Ευρώπη με Νότια Αμερική. Πάλι «ευκαιρίες», πάλι «αγορές», πάλι «στρατηγικές συνεργασίες». Μόνο που αυτή τη φορά το παζάρι μάλλον είναι πιο καθαρό. Εσείς μας δίνετε ορυκτό πλούτο και εμείς σας ανοίγουμε την αγροτική μας αγορά.

Λίθιο, χαλκός, νικέλιο από τη μία, λάδι, κρέας, ζάχαρη, εσπεριδοειδή, τυριά από την άλλη. Οπότε κάπου στη μέση εμφανίζεται κι ο κορίνθιος παραγωγός. Χωρίς φωνή, χωρίς ρόλο, χωρίς καρέκλα στο τραπέζι αφού είναι ήδη επάνω στο τραπέζι!

Ο Μπάρμπα Πάνος στη Τραγάνα έχει 20 στρέμματα λεμονιές, ο μπάρμπα Χρήστος στο Λιόπεσι έχει 500 ρίζες ελιές, ο Αντώνης στη Λαύκα έχει 80 πρόβατα και κάνει τυρί όπως το έμαθε από τον πατέρα του. Όμως και οι τρεις τους έχουν το ίδιο πρόβλημα. Παράγουν κάτι ποιοτικό σε μια αγορά που ανταμείβει το φθηνό και το πρόχειρο.

Το λάδι τους είναι καθαρό, το τυρί τους είναι αληθινό, τα λεμόνια τους μυρίζουν ακόμα ήλιο. Στην αγορά όμως θα μπουν λάδια από αλλού, τυριά βιομηχανικά, προϊόντα με κόστος που αυτοί δεν μπορούν ούτε να φανταστούν! Το σημαντικότερο; Θα μπουν νόμιμα! Με σφραγίδα και υπογραφή! Με σφραγίδα και υπογραφή του πολιτικού που «γλείφει» και εκπροσωπεί εδώ και χρόνια ο αγροτοσυνδικαλιστής που βρίσκεται δίπλα τους στα μπλόκα!

Ακολούθως αρχίζει η γνωστή ταινία, το γνωστό τροπάριο δηλαδή. Κλείνει ένα ελαιοτριβείο, σβήνει ένα μαντρί, σφάζουμε τα πρόβατα του κοσμάκη, πωλείται ένα χωράφι, φεύγει ένα παιδί! Φεύγει και μετά αναρωτιόμαστε γιατί άδειασε το χωριό.

Στην περίπτωσή μας βέβαια αρχίζουν οι αγροτικές κινητοποιήσεις. Τα τρακτέρ, τα μπλόκα, οι φωνές που είναι ανθρώπινες! Που είναι κατανοητές!. Αλλά… σε λάθος στόχο!!

Σε λάθος στόχο γιατί οι περισσότεροι αγρότες διαμαρτύρονται για τις επιδοτήσεις για το «πόσο φθηνά θα πάρουν το πετρέλαιο ή το ρεύμα», για το «πότε θα μπει η επιδότηση». Δηλαδή μαλώνουν για το τυρί, ενώ τους παίρνουν το κοπάδι. Είναι σαν να καίγεται το σπίτι και εμείς να διαπραγματευόμαστε για το χρώμα της κουρτίνας.

Σε όλο τούτο εδώ τον θίασο εν τέλει μπαίνουν κι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές! Οι αγροτοσυνδικαλιστές και οι πολιτικοί που τους εκπροσωπούν. Άνθρωποι που χρόνια τώρα ανεβαίνουν σε καρότσες, πιάνουν μικρόφωνα, υπόσχονται «αγώνες» και «δικαίωση». Τελικά, τι κάνουν; Διαπραγματεύονται… την κοροϊδία. Ο ένας κοιτάει να βγει βουλευτής, ο άλλος να μπει σε «λίστα», ο τρίτος να κρατήσει το μαγαζί του συνδικάτου.

Κανείς δεν μιλάει σοβαρά για εμπορικές συμφωνίες, δεν ανοίγει κουβέντα για τη MERCOSUR! Κανείς δεν λέει… «ξυπνήστε ρέε… μας αλλάζουν το γήπεδο, όχι τον διαιτητή».

Γιατί;; Γιατί αυτά δεν φέρνουν χειροκρότημα, δεν φέρνουν ψήφους, δεν φέρνουν το εύκολο χρήμα της επιδότησης. Αυτά φέρνουν ευθύνη. Φέρουν βαριά ευθύνη!

Κάπως έτσι, οι αγρότες μένουν να παλεύουν με τον λάθος αντίπαλο. Με το υπουργείο, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με το πότε θα μπει η «δόση», ενώ το πραγματικό παιχνίδι παίζεται στις Βρυξέλλες, στα εμπορικά τραπέζια, στα γεωπολιτικά παζάρια.

Η NAFTA το έδειξε καθαρά. Όταν δεν καταλαβαίνεις το παιχνίδι γίνεσαι το έπαθλο.

Στην περίπτωσή μας η MERCOSUR δεν είναι αγροτική πολιτική. Είναι γεωπολιτική. Είναι ανταλλαγή ισχύος. Είναι πρώτες ύλες για μπαταρίες, για βιομηχανία, για στρατηγική αυτονομία. Για όλα αυτά οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν… χωριά και ζωές. Να το κάνουν όχι επίσημα, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη!

Να το κάνουν γιατί το λάδι δεν είναι «στρατηγικό», το τυρί δεν είναι «στρατηγικό» κι ο αγρότης δεν είναι επίσης «στρατηγικός».

Αναλώσιμος είναι!

Κατά τη δικιά μου ματιά το πλέον τραγικό δεν είναι ότι θα χαθούν προϊόντα. Είναι ότι θα χαθούν άνθρωποι, θα χαθούν τρόποι ζωής, μνήμες και ρίζες. Όταν αυτό συμβεί θα κάνουμε συνέδρια για «την εγκατάλειψη της υπαίθρου», θα γράφουμε μελέτες, θα ρίχνουμε ευθύνες στον «σύγχρονο τρόπο ζωής».

Κανείς δεν θα λέει για τις υπογραφές, για τις συμφωνίες, για τους συνδικαλιστές που κοιτούσαν να γλείψουν τα «κάκαλα» του κάθε «κληρονόμου επαγγελματία πολιτικού». Πολιτικού που «δεν ήξερε» τι υπέγραφε αφού αντί να διαβάσει τις συμφωνίες, «κοιτούσε» να φτιάξει βίντεο για το Τικ Τοκ με τον κάθε συνδικαλιστή καβάλα στο τρακτέρ.

Η ιστορία όμως κατά κανόνα γράφεται στα χωράφια… και στα χωράφια της περιοχής μας, της Κορινθίας, αυτή η συμφωνία δεν ακούγεται σαν ευκαιρία, ακούγεται σαν καμπάνα και δεν χτυπάει γιορτινά.

Οι αγρότες που εγώ ξέρω δεν φοβούνται τη δουλειά. Τη δουλειά την ξέρουν!
Την κοροϊδία φοβούνται, την κοροϊδία που άθελα ή ηθελημένα στηρίζουν χρόνια με την παρουσία τους δίπλα στην ξεδιάντροπη φωτοαγένεια του κάθε κιμπάρη αυτοδιοικητικού βρε αδερφέ!