Η Γιορτή των Τρελών
Σηκώθηκα κι εγώ παραδοσιακά ώστε να διαβάσω την εφημερίδα του Σαββάτου. Φρεσκαδούρα δηλαδή (τόσο εγώ όσο και η εφημερίδα). Την έπιασα κι άρχισα να ξεφυλλίζω ανάποδα. Αποτελεί βλέπετε κι αυτό μια συνήθεια δεκαετιών. Ξαφνικά η ματιά μου έπεσε σε ένα πολύ ωραίο άρθρο που μιλούσε για το «Feast of Fools[1]», κοινώς η «Γιορτή των Τρελών»! Μπα! Σκέφτηκα! Να και κάτι διαφορετικό.
Εν ολίγοις, κάπου στον μεσαίωνα και συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή της Γαλλίας εμφανίστηκε ένα λαϊκό, εκκλησιαστικό ξεφάντωμα ανάλογο με τα δικά μας. Τύπου πλατείας δηλαδή μόνο που αυτοί το διενεργούσαν εντός των εκκλησιαστικών ναών (κάτι θα ήξεραν!). Την εποχή εκείνη βλέπετε δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα τις εκλογές, οπότε οι «ρασοφόροι» επιτελούσαν άλλο σκοπό!
Την ημέρα εκείνη λέει, κατώτεροι κληρικοί εξέλεγαν «κάποιον» τον οποίο ονόμαζαν «Επίσκοπο των Τρελών» και η τελετουργία ξεκινούσε! Τα άμφια μετατρέπονταν σε κουρέλια, έβαζαν ζώα μέσα σε ναούς, έψαλλαν σατιρικές ψαλμωδίες, μεθούσαν κι όλα αυτά μέσα στις εκκλησίες!! Η αλήθεια είναι πως για παραισθησιογόνες ουσίες δεν διάβασα κάτι (ενδεχομένως δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα)!
Διάβασα όμως πως κατά τη διάρκειά του ο διάκονος μπορούσε να μιμηθεί τον επίσκοπο, ο κατώτερος να «κυβερνήσει» τον ανώτερο. Η τάξη υποτασσόταν σε μια τελετουργική αντιστροφή ρόλων.
Το μυαλό μου γύρισε στο παρόν. Πράγματι βρε παιδί μου, οι στολές άλλαξαν! Το μοτίβο όμως παραμένει ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο! Η εξουσία, τουλάχιστον στον δικό μας τόπο, κατεβαίνει στο πεζοδρόμιο! Κατεβαίνει, ξεβρακώνεται, καβαλάει μηχανάκια (κι όχι μόνο), μοιράζει χαμόγελα και φωτογραφίες για τα κοινωνικά δίκτυα (Το τελευταίο βέβαια το κάνει κι εκτός Τριωδίου)! Για να λέμε όμως την αλήθεια ζώα σε ναούς δεν έχει βάλει ακόμα!
Όμως ποιο είναι το ουσιαστικό δίδαγμα; Ίσως αυτή η «τρέλα» να έχει πραγματική αξία όταν είναι παρένθεση. Όταν, όπως στην περίπτωσή μας, το σκηνικό γίνεται μόνιμο τότε το καρναβάλι παύει να είναι εκτόνωση και γίνεται κανονικότητα!
Οπότε τι τα θέλουμε τα άρματα και τις περούκες;
Τι τα θέλουμε, αφού το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει «καρναβάλι»! Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν μετά την τελετουργική παρένθεση, επιστρέφουμε σε μια συνεκτική και προσανατολισμένη κανονικότητα χωρίς να απαιτείται η χρήση παραισθησιογόνων ουσιών, όπως αναφέρει σε εκλάμψεις ειλικρίνειας ο Γιάνης με ένα νι.
Έκλεισα την εφημερίδα! Είχε έρθει η ώρα να πάρω κι εγώ τη θέση μου στο ναό! Τι καρναβάλια είμαστε άλλωστε;
Καλή διασκέδαση, καλό τριώδιο και καλή σαρακοστή σε όλους!
[1] Η γιορτή έμεινε γνωστή μέσα από το μυθιστόρημα Η Παναγία των Παρισίων του Βίκτωρος Ουγκό, όπου ο Κουασιμόδος στέφεται «Βασιλιάς των Τρελών».
