Η Βλάβη

Χρόνια είχε που αρμένιζε τα πέλαγα της οικουμένης. Χρόνια θαλασσοδερνόταν στους ωκεανούς της υφηλίου. Είχε έρθει πλέον ο καιρός να ξεκουραστεί κι αυτός. Να πιάσει στεριά βρε αδερφέ, να βρει αποκούμπι στη μάνα γη που τον γέννησε. Είχε βλέπετε καταφέρει να φτιάξει κι ένα μικρό κομπόδεμα, οπότε το μυαλό του αναζητούσε τον επόμενο σταθμό, το επόμενο στεριανό λιμάνι. Η αλήθεια είναι πως μάλλον το είχε βρει, αφού είχε αποφασίσει να επενδύσει στην πατρογονική του εστία. Στη μήτρα που τον είχε γεννήσει που τον είχε φέρει σε τούτον εδώ τον κόσμο.

Το μυαλό του ανέκαθεν ήταν στον τουρισμό, να φτιάξει μερικά μικρά σπιτάκια, έναν πρότυπο ξενώνα μαζί με ένα μικρό χώρο εστίασης. Θα ήταν ή επαγγελματική του ασχολία τα επόμενα χρόνια. Το σταθερό του μηνιαίο εισόδημα!

Πράγματι σε μικρό χρονικό διάστημα ο ξενώνας ήταν έτοιμος. Τρία δίπατα ξύλινα σπιτάκια με έναν εξαιρετικό χώρο υποδοχής. Το είχε φτιάξει όπως ακριβώς το ονειρευόταν. Κατασκευή με όλες τις ανέσεις. Σε ορισμένα δωμάτια μάλιστα είχε τοποθετήσει τζάκι, ένα λειτουργικό πέτρινο τζάκι! Αυτό βέβαια δημιουργούσε ένα επιπλέον πρόβλημα διαχείρισης, αυτό της προμήθειας των ξύλων. Για τούτο τον σκοπό κάθε φθινόπωρο φρόντιζε να τα εφοδιάζεται για την χειμερινή σεζόν.

Φέτος ο χειμώνας είχε έρθει νωρίτερα από το αναμενόμενο και τον είχε «πιάσει» απροετοίμαστο. Την επικείμενη εβδομάδα περίμενε κόσμο από την Παρασκευή κι όχι μόνο το Σαββατοκύριακο. Ανέμενε κι έναν «σταθερό» πελάτη ο οποίος απολάμβανε εκ περιτροπής τη συντροφιά δεσποινίδων εκ της αλλοδαπής, του ζητούσε μάλιστα να έχει πάντοτε διαθέσιμα ακριβά κρασιά, «βιάγκρα» και «προφυλακτικά»! Οι ειδικές απαιτήσεις των πελατών δεν αποτελούσαν πρόβλημα γι’ αυτόν, μιας και η αμοιβή ήταν πάντοτε καλύτερη.

Παρασκευή πρωί ήταν που οδήγησε το φορτηγό του στο ξέφωτο του διπλανού δάσους ώστε να φορτώσει τα ξύλα που είχε κόψει μήνες πριν υπό την καθοδήγηση του οικείου δασαρχείου. Κατά τη μετάβασή του σταμάτησε στο διπλανό χωρίο, στο Μεσοχώρι, ώστε να προμηθευτεί τα απαραίτητα προϊόντα «ειδικών απαιτήσεων» των αναμενόμενων πελατών του (κρασιά, προφυλακτικά, κλπ…).

Ακολούθως έφθασε στο ξέφωτο και φόρτωσε τα ξύλα με κόπο στο φορτηγάκι… …ξεκινώντας ένα κόκκινο λαμπάκι άναψε στο ταμπλό του αυτοκινήτου και η μηχανή σταμάτησε. Ως πρώην ναυτικός «τα ήξερε αυτά», είχε την ικανότητα αναγνώρισης και επιδιόρθωσης βλαβών. Άλλωστε ο χρόνος πίεζε, έπρεπε να βρει γρήγορα λύση. Κάλεσε λοιπόν έναν φίλο του ώστε να τον μεταφέρει στο κοντινότερο υποτυπώδες συνεργείο του Μεσοχωρίου για να πάρει το απαιτούμενο ανταλλακτικό.

Πράγματι λίγο αργότερα ήταν έξω από την αυλόπορτα του συνεργείου όπου για κακή του τύχη ήταν κλειστό. Κάλεσε στο τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη, ο οποίος του υπέδειξε πού θα βρει τα κλειδιά της αυλόπορτας αλλά και το ανταλλακτικό! Πάνω στη βιασύνη της κουβέντας ξέχασε βέβαια να του πει πως εντός του συνεργείου υπήρχαν ελεύθερα δυο, τρία σκυλιά.

Ο Φίλος μας χωρίς να έχει ιδέα τι τον περίμενε, μπήκε στο χώρο του συνεργείου και πολύ γρήγορα βρήκε το ανταλλακτικό για το αυτοκίνητό του. Πριν προλάβει όμως να βγει του επιτέθηκαν τα σκυλιά! Άρχισε να τρέχει με μεγάλες δρασκελιές σε έντονο ρυθμό στον εσωτερικό χώρο του συνεργείου προσπαθώντας να αποφύγει τη μανιώδη καταδίωξή τους. Μετά από λίγα λεπτά και κάμποσες δαγκωματιές στα πόδια και σε μαλακά λιπώδη μέρη, κατάφερε να φθάσει στην αυλόπορτα και να την κλείσει με θόρυβο αφήνοντας εντός του συνεργείου τους διώκτες του να γαυγίζουν με λύσσα. Στάθηκε παράμερα σε μια προσπάθεια ανασύστασης της αναπνοής και καταγραφής της κατάστασης. Το παντελόνι του είχε μετατραπεί σε σορτς με κρόσσια, τα παπούτσια του ήταν μισοφαγωμένα, με παράσημα τις εκδορές σε πόδια και οπίσθια. Το σημαντικότερο όμως ήταν πως κατά την επίδειξη των αθλητικών του δεξιοτήτων είχε πετάξει το μπουφάν μαζί με τη σακούλα που περιείχε τα προϊόντα των «ειδικών απαιτήσεων» εντός του συνεργείου.

«Ευτυχώς που δεν τα χρησιμοποίησαν επάνω μου..» σκέφθηκε και φώναξε τον φίλο του που περίμενε λίγο πιο κάτω.
«Πάμε πάλι στο φαρμακείο..» του είπε!

Μπήκε στο αυτοκίνητο και περιγράφοντας το συμβάν μέσα σε λίγα λεπτά έφθασαν στο φαρμακείο, κατέβηκε βιαστικά και μπήκε μέσα. Στο μυαλό του έτρεχαν οι ειδικές απαιτήσεις των πελατών αλλά και το τσούξιμο των εκδορών. Κοντοστάθηκε και μίλησε στην φαρμακοποιό η οποία τον κοιτούσε αποσβολωμένη…

«Θα ήθελα να μου κάνεις ένα αντιλυσσικό εμβόλιο και να μου ξαναδώσεις ένα κουτί βιάγκρα κι ένα προφυλακτικά..» της είπε… «Α!.. και κάτι για τις πληγές!» συμπλήρωσε.

Η Φαρμακοποιός δεν απάντησε παρά μονάχα τον κοιτούσε «άναυδη…!»